...hefur ekki verið klippt svo mánuðum skiptir.
Það hefur náð talsverðri sídd. Og mun verða síðara í desember. Rétt áður en ég fer heim ætla ég á klippistofu.

Nú er spurningin... á ég að prófa að klippa mig sítt?



Og verða svona:


...

Nú í vikunni keyptu stelpurnar óvart kjöt sem á stóð dinde í staðin fyrir poulet, kalkúnabringur í stað kjúklingabringa. Í gærkvöldi fengum við okkur því bakaðar kalkúnabringur með mango chutney. Nú í dag kemst ég síðan að því að í gær var Þakkagjörðarhátíðin í Bandaríkjunum.

Þetta er magnaður skítur.

Annars var gaman í gær... ég fékk senda nýjar diesel gallabuxur frá fólkinu á internetunum, tveir gaurar komu og skiptu um hurð á íbúðinni okkar, Christelle kom í heimsókn og við fengum hreint hvernig við fáum leigubætur frá frönsku sósísalistunum, við fengum kalkúnabringur í kvöldmat og eftir það kom í heimsókn tveir þýskir strákar, en annar þeirra, Björn er nýfluttur í hverfið okkar L'Ayguade.

Í morgun fengum við svo far í skólann með honum. Hann keyrir sendiferðabíl, og afturhlutinn er eitt stórt rúm. Svo við þurftum einfaldlega að fara úr skónum, henda okkur á þvögu í rúmin hans og beygja okkur svo lögreglan sæji okkur ekki. Á leiðinni hlustuðum við á Gangsta Paradis á frönsku á meðan Björn tannburstaði sig á meðan hann var að keyra.

Annars er þessari dvöl okkar að fara að ljúka. Við komum heim þann 19. desember. Innan við þrjár vikur. Ekki laust við að það sé kominn heimfiðringur í mann. Ég og Hanna erum með súkkulaðijóladagatal uppi á vegg núna sem við byrjuðum að opna á mánudaginn þegar 24 dagir voru til heimfarar.

Venjulega skrifa ég og skrifa á Google Notebook. Það hefur samt ekki verið mikið um það í netleysinu. Þeim mun meira í Word og svo SAVE.

Fortunately, the long run macroeconomic potential is good.

Fortunately, the long run macroeconomic potential is good.

Fortunately...

 

Þetta er þriðja færsla fyrir daginn í dag á Google Notebook, skrifuð 9.október. Sama setningin aftur og aftur. Beint upp úr einhverju erlendu dagblaði sem fjallaði um þá nýskeð bankahrunið á Íslandi. Þetta voru einu góðu fréttirnar. Eina hálmstráið. Eins og mantra endurtók ég þetta fyrir sjálfu mér.

 

Af hverju skyldi þjóðhagslegar horfur íslendinga samt vera tiltölulega góðar til langs tíma litið?
Eru stjórnvöld svona hæf? Eða auðlindirnar óendalegar?
Nei, ástæða þess að þessi staðhæfing kallaði svona til mín var sú að ég skyldi loksins að jafnvel þótt að ég hefði ekki tekið þátt í að koma okkur í þessi ósköp þá var ég hluti af lausninni.

 

Álit þessa tiltekna hagfræðings byggðist á því að íslendingar væru mjög menntuð þjóð.

 

Sama til hvaða aðgerða verður gripið núna eða hvernig gengið verður í fyrramálið eða hver vaxtaprósentan er í rassgatinu á Davíð Oddsyni... þá eru íslendingar upp til hópa mjög klárir. Og ólíkt því þegar Afríkuríki lendir í svipuðum bobba þá hefur mikið af þessu klára fólki hér á landi fengið menntun til að beisla hæfileika sína.

 

Frekar en hundruð milljarða króna lán frá IMF þá held ég að það eigi eftir að reynast afdrifaríkara til lengri tíma litið sú sjálfkrafaþróun sem á sér stað meðal háskólanna. Fólk leitar inn fyrir veggi skólanna þegar atvinnuástandið breytist. Eins og á miðöldum standa þeir eins og sjálfstæð virki í þjóðfélaginu; griðarstaður fyrir gjörningaveðrinu fyrir utan. Þar getur fólk safnað kröftum áður en það ræðst út til uppbygginar á nýjan leik.

 

Það er ósköp eðlilegt að háskólarnir séu sveigjanlegir og bregðist við með því að opna dyrnar fyrir nýjum markhóp. Það þurfti enga tilskipun til. Vonandi verður öllum lánað fyrir námi sem eiga eitthvað erindi í nám. Í síðustu efnahagslægðum hefur það aldrei verið vandamál. Hægt væri að skikka fólk frekar á atvinnuleysisskrá, til þess að dúsa þar næstu mánuði ef ekki ár. En þar færi mikill mögulegur mannauður í sorpið.

 

En er not fyrir alla þessa menntun?

 

Mikil ósköp. Ísland mun lifa á þeirri menntun sem verður til núna um langa framtíð. En jafnvel þótt það verði ekkert endilega mikið svigrúm á vinnumarkaði næstu misserin fyrir nýútskrifaða þá þýðir ekki að láta deigann síga. Við erum nú sæmilega úrræðagóð. Þekking og hugvit á borð við það sem er bakað á íslandi er af skornum skammti í heiminum. Eins og fréttir síðustu daga bera með sér þá hafa margir sýnt áhuga viðleitni erlendra atvinnumiðlara. Norski olíuiðnaðurinn bráðvantar tölvunafræðinga, og evrópski byggingariðnaðurinn vantar sérhæft vinnuafl.

 

Fólk gerir það sem það verður að gera. Það er engin skömm af því að sýna og selja það sem Ísland hefur helst upp á að bjóða: íslendinga. Við verðum að skapa verðmæti frekar en ekki; að vera mótfallinn því að sækja auðinn þangað sem hægt er að sækja hann best á hverjum tímapunkti er afstaða sem gengur ekki til lengdar.

 

Hættan er samt augljós. Á ensku kalla þeir það brain drain, það sem Sigurður Kári Árnason vill kalla spekileka en flestir myndu nú kalla atgervisflótta. Þegar þjóðfélag missir sitt hæfasta fólk erlendis, hvaðan það kemur ekki aftur.

 

Ég hef ekki gríðarlegar áhyggjur af því.

 

Ég get ekki alveg útskýrt af hverju... en jafnvel þótt íslendingar séu upp til hópa miklir heimsborgarar sem vilja kaffið sitt frá Kenýa, finnst Evrópusambandið spennandi valkostur og ferðast um Suður-Ameríku á námsárunum þá er alltaf eitthvað við gamla góða ættaróðalið nyrst í ballarhafi sem togar.

 

Ljóðskáld fortíðar reyndu að útskýra það á marga vegu. Ég ætla að sleppa því núna. Ég held að þið sjálf kannist við þessa tilfinningu.

 

Því núna þegar lífið leikur við mig hérna í Frakklandi, og skiptinámið er í algleymingi þá er fátt sem mér hlakkar til meira en að komast heim á skerið. Jafnvel þótt þar sé bullandi kreppa. Því ef erfiðleikar steðja að móðurlandinu þá vil ég vera með. Sitja þá af mér samlöndum mínum til samlætis. Ég glaður geri vandamál Íslands að mínum vandamálum.

 

Þetta þýðir ekki að ég ætli alltaf að búa á Íslandi. Eða starfa á Íslandi. Eða nema á Íslandi. Það væri ekki mjög sniðugt. Lítilla sanda, lítilla sæva, lítil eru geð guma; eða eitthvað svoleiðis, segir í Hávamálum.

 

En Ísland er heimahöfnin. Heimahöfn sem ég kýs mér sjálfur.

 

Og það er þess vegna sem ég hef ekki áhyggjur.

Ýmislegt dundar maður sig við í tómstundum sínum, sem nóg er af hér í Frakklandi.

Undanfarið höfum við verið að taka hér í skólanum námskeið í web-publishing, eitthvað sem ég kunni nú ágætlega fyrir. Eitt af því sem ryfjaðist upp fyrir mér þar var hversu skemmtilegt það er að fikta í Macromedia Flash, eitthvað sem ég hef ekki gert síðan í grunnskóla.

Í fyrrakvöld var ég svo að reyna eins og ég gat að gera sem eðlilegasta gönguhreyfingar og hægt er í forritinu þegar ég endaði á að eyða öllu kvöldinu og megninu af fyrri part nætur í að gera þögla svarthvíta og mjög artý teiknimynd í fullri lengd...

...eða kannski ekki alveg í fullri lengd. Meira svona 14 sekúndur. Það þýðir að ef ég myndi nenna að halda áfram af sömu ástríðu að eyða kvöldunum mínum í þetta þá myndi það taka mig megnið af vikunni að klára heila mínútu og eitt og hálft ár að koma henni upp í 90 mínútur.

Ekki það að ég sé á leiðinni að fara að gera það; þetta var engu að síður skemmtilegt.

SPOILER:
Í teiknimyndinni sem bíður ykkar hér fyrir neðan er lýst örlögum ungs pilts sem sorgmæddur fer í göngutúr yfir engi. Í dramatískri hápunkti myndarinnar verður á vegi hans skilti með óræðum skilaboðum. Það er point of no return. Allt fer síðan í vitleysu þegar pilturinn ákveður að breyta jákvæðum boðskap skilaboðanna í barnalegan dónaskap.
Enjoy

Fyrir utan hátíðarhöllina í Cannes

Ég og Hanna fórum til Cannes um helgina. Þar er mikið af bíóum, glæsihótelum og eðalbifreiðum.
Uppúr stóð Cappuchinobolli, nokkrir snúningar í hringekkju og danskur innanhúsarkitekt sem kom upp um íslendinganna sem hníptir þóttust eiga erindi í heldur dýra hönnunarbúð verandi frá landi í krepp... krappri efnahagslægð.

Ég er að reyna að plástra saman almennilegu lokaverkefni fyrir Marketing Strategy kúrsinn sem ég er búin að vera í nú í haust. Ef þú ert að lesa þessa bloggfærslu þá þýðir það að ég hef komist á internetið og er jafnvel búin að finna þær viðbótarupplýsingar sem mér vantar fyrir verkefnið.

Ég er að reyna að gera sem minnst annað en að læra í dag. Samt er staðreyndin sú að sinnið kemst í þrot á tveimur til þremur klukkutímum ef maður leyfir því ekki aðeins að slappa af. Þess vegna ætla ég ekki að byrja aftur fyrr en ég er búin að leyfa mér að lesa smá í smásagnasafninu I, Robot. Eða horfa á einn Nip/Tuck þátt.
Það eru sæmilegir þættir í afþreyjingargildi, en hræðilega illa skrifaðir. Við erum búin að vera fá lánaðar DVD diska hjá Mediatekinu upp í Hyére. Það er mjög sniðugt bókasafn. Hægt er að fá lánað bíómyndir og þætti, endalaust af tónlist og svolítið af bókum á ensku. Það er meira að segja hægt að fá lánaðar gítarnótur ef maður finnur eitthvað skemmtilegt. Verðið er 10 evrur á ári og því tilvalið í kreppunn... kröppum efnahagslægðum.
Annars er úrvalið ekkert svimandi mikið. Mér hlakkar mest til að fá sendan minnislykilinn að heiman. Hann er 16 gb heillagripur sem ég hef verið að senda í pósti til Andra bróður. Hann fyllir lykilinn af djúsí efni og sendir svo til baka. Já við búum á digitalöld.Reyndar skilst mér að franski tollurinn hafi stoppað hann síðast þegar hann var á leið úr landi og því áhugavert að sjá hvort hann kemur á skigganlegum tíma aftur til okkar hér.

Á þriðjudaginn er einhver þjóðhátíðardagur. Þar af leiðandi verðu ábyggilega lítið um að vera á mánudaginn líka. Frakkar elska að brúa bilið. Íslendingar mættu taka sér það til fyrirmyndar næsta sumardaginn fyrsta eða aðra viðlíka fimmtudagsfrídaga. Þannig að ég fæ lykilinn varla fyrr en miðvikudaginn fyrsta í fyrsta lagi.

Annars finnur maður sér alltaf eitthvað að dunda hérna í krepp... kröppu efnahagslægðinni. Ég fór í bíó í vikunni sem var. James Bond. Quantum of Solace. Á Frönsku. James Bond er tilvalinn til þess að horfa á á frönsku. Mikill hasar, flott hús, flottir bílar, flott fólk... tilgangslítill söguþráður. En meira að segja án þess að skilja megnið af myndinni áttaði ég mig á því að plottið var frekar þunnt.

Ég heyrði útundan mér í síðustu viku að frændsystkini mín ætluðu sér að hittast á föstudagskvöldið var. Vegna óviðráðanlegra ástæða komst ég ekki en ég bið auðvitað kærlega að heilsa. Kannski var eins gott að ég komst ekki, því að á sama tíma var haldin hátíðarkvöldverður HHS að hausti. Ég bið auðvitað kærlega að heilsa fólkinu þar líka. Það var kannski eins gott að ég þurfti ekki að velja.

Að lokum vil ég lýsa andúð minni á því að Bifrastarsamkomur færist í meira mæli yfir á föstudag. Ég fer í klemmu við tilhugsunina. Vill maður með eða vill maður heim? Æja, þetta er áhyggjuefni næsta vetrar.

Það er kannski kominn tími á alvöru færslu.

Ég á eftir að kunna að meta hvert einasta skrifl sem ég set hérna inn í framtíðinni.

Þetta er eins og að gróðursetja korktré. Borgar sig seinna meir.

Um daginn var ég að reikna út hversu lengi ég er búin að vera hérna, og i leiðinni hugsa um hvað ég hefði verið að gera þegar ég hafði verið svipað lengi í Kína.

Ég skrifaði alls ekki allt of margar færslur þá, en það vildi svo skemmtilega til að ég hafði einmitt skrifað færslu á þeim tímapunkti sem ég var að leita að.

• ... Það er miðhelgi núna. Mér líður samt eins og að nýliðin helgi og þarsíðasta helgi séu ennþá núna,allar í senn, og kannski næstkomandi helgi líka.
  
  Það er gaman að segja frá því að það varð rafmagnslaust í blokkinni okkar á fimmtudaginn. Snemma um morgunin, rétt eftir átta, í rétt rúmann hálftíma. Og við fengum að dúsa í lyftunni á meðan, hálfir á milli hæða.
  
  Við hringdum neyðarbjöllum og reyndum að spjalla við nautheimska kínverska aðstoðarstúlku í neyðarsímanum (hún hélt alltaf áfram að ýta á takkana á símanum eftir að samband hafði náðst).
  
  Eftir mikið bras og hávaða fyrir bæði ofan okkur og neðan opnuðust lyftudyrnar og við stukkum niður á hæðina. Þar beið mikill fjöldi fólks í myrkrinu. Gangurinn í hjólageymslunni var lýstur upp með kertaljósum.
  Svo hjóluðum við galsvaskir í skólann.
  
  Fyrr í vikunni var samt minna hjólað, því afturdekkið á hjólinu mínu var ónýtt. Ég sprangaði með það á verkstæði við vesturhliðið í skólanum mínum. Þeir fórum um það mjúkum höndum. Þegar ég sótti það tveimur tímum síðar var búið að skipta um alla teinanna á aftarhjólinu, rétta grindinni, laga stýrið og aftari bremsuklossanna. Það var eins og nýtt.
  

Þetta er sama stemmingin. Hlutirnir komnir upp í ákveðna rútínu, hversdagsleg vandamál að plaga mann og allt eftir því. Vakna, hjóla, skóli, æi hjólið bilað, láta laga hjólið amm...

Éghef mikið verið að teikna. Og lesa. Núna er ég búin að lesa 4 bækur úr Foundation seríu Isac Asimov's á fjórum dögum. Maður hefur alveg nægan tíma.

Við höfum alveg verið að detta í partí af og til (eins og myndin fremst ber glögglega merki, en á henni erum við í önnum kafinn við að kynna fyrir frökkunum framlag íslendinga til Eurovision síðastliðið vor) en eitthvað hefur verið minna um að við séum að ferðast. Núna eftir að fór að síga á ógæfuhliðina með evruna aftur flýtti maður sér að taka út einhverja ágætis upphæð úr hraðbanka og aflýsti fyrirhugaðri Parísarferð. Við ætlum samt að halda áfram að túra svæðið, Cannes, Marseilles & Mónakó bíða allar.

Núna á næstu dögum er hins vegar fyrirséð að það verður eitthvað meira að gera í skólanum. Nýir kúrsar að byrja,verkefnaskil að renna upp í öðrum og svo framvegis.

Annars eru þessi peningamál í alvörunni að plaga mann heldur mikið. Núna er útlitið fyrir að evran eigi eftir að hægt og sígandi en örugglega að hrapa í enn óþekktar lægðir.

Maður verður að fara að hamstra pening.