Nýliđin vika
28. september 2008 klukkan 15:12
Frá því á mánudeginum síðastliðnum hefur eftirfarin átt sér stað eða komið í ljós:
Ég keypti mér glæný jakkaföt.
Við hittum í fyrsta skipti franska samnemendur okkar.
Og sátum í 4 klukkustundir yfir einhverri óskiljanlega leiðinlegri gríndagskrá.
og löbbuðum svo í framhaldinu 5 km til að komast á djammið.
Ég fékk mér Subwaybát í fyrsta sinn í langan tíma.
Troddi sæng ofan í bakpoka til að leggja að stað í eitthvað óskilgreint "camping" sem okkur var boðið í.
Við vissum ekki hvar það yrði, hversu lengi á leiðinni, hvernig við færum, hvað við þyrftum að taka með okkur, til hvers þetta væri, hversu margar nætur o.s.frv. Í stuttumáli sagt vissum við nákvæmlega ekkert.
Það kom á daginn að þetta var einhverskonar busavígsluferð í skóla þar sem mikill meirihluti nemenda eru strákar.
Það var mikið um múneringar og rassasýningar. Mun meira en maður á að venjast.
Ég veit núna hvað "Pay ton gui" þýðir.
Ég kann líka orðið þó nokkuð mikið af frönskum blótsyrðum.
Það var mikið blótað í vikunni.
Ég er samt ekkert viss um að blótsyrðafjöldanum hafi verið eitthvað yfir meðallagi miðað við hefðbundna franska viku.
Camping = Troðum átta manns í gám.
Kynntist öllum hinum Erasmus stúdentum, þar á meðal tveimur litháínskum krökkum,breskri stelpu og tveimur belgískum stelpum.
Kynntist meira en handfylli af frökkum.
Í "útilegum" í suðurfrakklandi er aðalvandamálið að ákveða hvort maður eigi að fara í sundlaugina eða ströndina.
Spilaði Bocchia í fyrsta skipti. Þetta er spilað á hverju götuhorni hér.
Fékk íþróttameiðsl í körfubolta.
Fór í froðupartí þar sem sápuvél dældi froðu upp á háls á körfuboltavellinum.
Borðaði spænskan kræklingarétt.
Borðaði franskan kartöflurétt.
Hvorugt var sérlega gott.
Í seinna skiptið sem var kvöldmatur höfðum við þót vit á að taka með okkur pizzur.
Frökkum finnst gaman að dansa.
Franskar stelpur eru ekki jafn fallegar og ítalskar og spænskar stelpur.
Á leiðinni heim tók ég eftir skilti sem á stóð Narbonne. Líklegast vorum við því einhverstaðar nálægt Narbonne.
Rútuferðin til baka tók 5 klst.
Við misstum því af strætó og þurftum að taka leigubíl.
Leigubílar eru líklega svipað dýrir og heima á Íslandi. Sem sagt of dýrir.
Það var mjög kósý að koma heim aftur.
Á laugardagskvöldi var svo meira nemendafélagspartý. Núna í miðbæ Hyéres.
Við tókum síðasta strætó rétt fyrir átta og biðum svo.
Drukkum rauðvín á miðaldaratorgum Hyéres.
Bjór á bekkjum.
Ég tapaði næstum því fyrir stelpu í pool (næstum því).
Við þurftum ekki að labba heim 5km. Þess í stað skutlaði franskur félagi okkur.
Það voru allt of margir í bílnum.
Hann villtist á leiðinni.
Þrátt fyrir að ég hefði kunnað leiðinni. En ég lái honum ekki að hunsa mig. Ég myndi ekki heldur veðja á útlendinginn, ef ég væri að spyrjast til vega.
Hello at all
21. september 2008 klukkan 15:09
Hello at all
If many rains only
you have this plane to insene
before the big pontail
you have the rails every side
Thank
Bye
HahahaIf many rains only
you have this plane to insene
before the big pontail
you have the rails every side
Thank
Bye
Þessi skilaboð biðu á miða fyrir utan íbúðina okkar í morgun. Undir miðanum var mjög grunsamlega langur planki með gúmmí á jaðrinum. Nú þurfum við hjálp allra góðra dulmálsbrjóta að komast til botns í hvað þetta á í ósköpunum að þýða.
Út í Kína var hægt að sjá hræðileg chinglish á hverju götuhorni. Aldrei bjóst ég þó við að rekast á hræðilegasta chinglish ævi minnar í Frakklandi, hinum megin á hnettinum.
If many rain only?
NO: Many Fun for me only.
Btw. Reiðhjólinu mínu var stolið tveimur dögum eftir að ég keypti það; ég skilaði skýrslu til lögreglunar, fæ ábyggilega eitthvað frá tryggingunum og fer nú bara að kaupa mér annað hjól... og sterkari lás. Það er eina sem hægt er í stöðunni.
Að eiga samskipti við lögregluna var basl. Fyrst hringdi ég í 17 (national löggan) þeir töluðu varla ensku en náðu að hiksta upp úr sér að ég ætti að hringja í lókal lögreglustöðina. Þar talaði engin ensku, en ég náði að skilja að konan lét mig fá annað númer. Það númer var aftur hjá natinoal löggunni, núna bara í skrifstofuna í Hyéres. Þeir þuftu að sækja einhvern sem kunni ensku.
Hann hló og hló. Talaði varla ensku...
Hann:
how to say
left?
blabla á frönsku, gauche, blabla
yes, left. Go left.
Úlala
Ég: J'habite á L'aguayde
Hann: OHOHOHOH Úlalala
ÉG: Lægæd
Hann: Jú spík very bad frans, úlala.
Well, þú ert nú engin tungumálasnillingur sjálfur vinur.
Loks komst á hreint að ég ætti að mæta daginn eftir kl 10 og skila skýrslu. Það gekk prýðilega. Ég tók strætó, fann lögreglustöðina, fór í klippingu og gerði ýmislegt. Maður er verða betri og betri að fóta sig.
Nú þarf maður bara að kaupa sér nýtt hjól og fara að byrja í skólanum. Við erum komin með gott sens á strætókerfið... Ég skil ekki afhverju að fólk á Íslandi er alltaf að væla í að strætókerfið sé svo ófullkomið, vegna þess að það fer vagn á 20 mínútna fresti en ekki kortérs. Hér eru að fara vagnar 3-6 sínum á dag, eru oft allt að tuttugu mínútum of seinir og allir bara frekar sáttir með þetta, að því virðist vera.
En þetta verður nothæft, það verður misjafnt klukkan við eigum að mæta í skólann, en tímar byrja í fyrsta lagi kl 8. Til þess að mæta í þá þurfum við að hjóla upp á rútustöð í Hyéres svona hálfsjö, ná sjö strætónum til La Garde, þangað sem við erum komin svona hálf átta og svo taka strætó klukkan 20 mínútur í átta sem fer upp i skóla. Aðra daga verður þetta minna mál.
Annars er enn svolítið í að skólinn byrji. Á morgun hins vegar byrjar einhver kynningarvika fyrir nýnema, og við létum skrá okkur í það dæmi (þótt við verðum reyndar að taka kúrsa með 2. ársnemum). Það verður gaman að sjá hvað kemur úr því.
je suis un étudiant ŕ français
17. september 2008 klukkan 13:24
Eg er staddur a fronsku netkaffihusi (thott eg sjai reyndar kaffi hvergi a bodstolum, bara koksjalfsala fra, a gangi). Eg hafdi fyrst verid ad sorfa frikeypis a McDonalds hinum megin vid gotuna; en tha rann fartolvan min ut a djusnum sinum og eg turfti ad faera mig hingad, svo eg gaeti abyggilega komid tessu mjog merkilega myndbroti a internetin; til ykkra allra. Til tess qd tqd gengi upp ta keypti eg mer usb minnislykil til tess arna. Gripurinn er 16 gb. I kjolfarid fekk eg frabaera hugdettu: Hvernig vaeri ad eg ,yndi senda tessi 3gr og 16gb einfaldlega med sniglposti heim a Fron, og fa ykkur oll sem tykja svo vaent um mig til tess ad safna skemmtilegri musik og sjonvarpsefni inn a kallinn og senda svo aftur til baka!
Audvitad er tetta besta hugmynd sem einhver hefur fengid nokkurntiman! Svo nu megid tid byrja ad safna aftreygingu handa mer! Sofnunin BJORGUM HQLLDORI FRA LEIDINLEGUM ANDVOKUNOTTUM er hafin.
Anyway: Fronsk lyklabord eru eintom hamingja ad vinna a. Allt i rugli; A og M a glaenyjum stodum, punktur og koma hvergi sjaanleg o.s.frv. Tratt fyrir alla tessa hamingju aetla eg ad lata stadar numid her.
Líf mitt undanfariđ
14. september 2008 klukkan 21:53
Ég er kominn til Toulon, ójú mikil ósköp. Meira að segja búin að finna mér stað til að vera á. Já já. En í millitíðinni skeði heilmikið.
Í London er margt fyrirmenna. Hér má sjá mig með átrúnaðargoðinu mínu Shahrukh Kahn, aðalleikaranum í Main Hoon Na.
Gítarpartí á Farfuglaheimilinu eftir langt og strangt djamm á laugardagsnóttu. Þegar mest var voru svona 15 manns komin með, enda finnst öllum við vera svo skemmtileg.
Núna eru allar skyrturnar mínar skítugar, ég verð að fara að læra að nota þvottavélarnar á þessu þvottahúsi hérna í grenndinni.
Hanna biður að heilsa.
Gríðarlega algengt scenario í London. Sögufræg bygging og túristar með regnhlífar.
Annars verðið þið að afsaka að ekki séu fleiri myndir af Birnu Dís, hún er alltaf á bakvið myndavélina sína, en hún er bara búin að vera svo dugleg að setja þær allar á netið hér . Þegar Hanna setur sínar inn verða færri af henni og fleiri af Birnu. En alltaf jafn margar af mér:) Ég sjálfur er alltaf réttum megin við myndarvélina þar sem ég á enga sjálfur... ennþá:P Ég lofa samt að ég mun kaupa mér vél áður en ég kem heim.
Afar dæmigerður farfugl í yngri kantinum.
Þetta er Toulon
Gríðarlega algengt scenario í London. Sögufræg bygging og túristar með regnhlífar.
Annars verðið þið að afsaka að ekki séu fleiri myndir af Birnu Dís, hún er alltaf á bakvið myndavélina sína, en hún er bara búin að vera svo dugleg að setja þær allar á netið hér . Þegar Hanna setur sínar inn verða færri af henni og fleiri af Birnu. En alltaf jafn margar af mér:) Ég sjálfur er alltaf réttum megin við myndarvélina þar sem ég á enga sjálfur... ennþá:P Ég lofa samt að ég mun kaupa mér vél áður en ég kem heim.
Þetta er Toulon
Þegar við komum til Frakklands blasti við okkur skringilegur veruleiki. Verulega illa skipulagður veruleiki, þar sem fólkið sem átti að taka á móti okkur í skólanum hafði á engan hátt áhuga né metnað til þess að gera hlutina neitt auðveldari fyrir okkur.
Eftir að hafa fyrir náð og miskunn fengið að sofa hjá einum kennaranna úr skólanum við hliðina á yfir nóttina og svo á móteli í miðju iðnaðarhverfi næturnar tvær þar á eftir fundum við loksins einhvern stað til að vera á.
Eftir að hafa fyrir náð og miskunn fengið að sofa hjá einum kennaranna úr skólanum við hliðina á yfir nóttina og svo á móteli í miðju iðnaðarhverfi næturnar tvær þar á eftir fundum við loksins einhvern stað til að vera á.
Þessi gaur átti þó eftir að reynast býsna hjálplegur þótt við höfum bölvað honum í sand og ösku fyrsta daginn (hann átti það þá skilið, get ég lofað ykkur).
Íbúðin væri fullkomin nema fyrir þær sakir að það er engin símalína í henni, og þ.a.l. ekkert internet, og ekki þráðlaust heldur. Það nagaði mig svolítið fyrst... var mikið að velta því fyrir hvort maður ætti að leggjast í einhverja svakalega áskriftarfjárfestingar á frönsum 3G-pung. Það er dýrt dæmi (Samkeppni á símamarkaði í Frakklandi er ekki til, hér ráða lögum og ríkjum þrjú risafyrirtæki; mínútur gjaldið í gsm síma er t.d. hátt í 10 sinnum dýrara en heima. Hvern hefði grunað?).
En ég er búin að komast að því núna að hægt er komast á Orange netið á hótelinu hérna hinum megin ef maður situr í garðstólnum út í horninu á veröndinni. Það er fínt að úti er tiltölulega hlýtt. Þetta getur komið sér vel til þess að fara af og til á netið til að blogga, skoða eitthvað gríðarlega merkilegt, hafa samband heim eða nota heimabankann, en annars er ekki ráðlegt að gera það oft; maður þarf nefnilega að kaupa sér aðgang (u.þ.b. 200kr klukkutíminn). En það er allt í lagi; ég hef rosalega gott af smá fjölmiðlamegrun í nokkra mánuði. Internetin eru þarna og ekkert á leiðinni neitt burt:)
Íbúðin sem við fundum er rosakósý, með stórri verönd þar sem við getum borðað kvölds og morgna og er bara svona 20 metra frá ströndinni. Hún er staðsett í Hyéres, svollítið út úr Toulon, en við eigum auðvelt með að taka strætó í skólann.
Íbúðin væri fullkomin nema fyrir þær sakir að það er engin símalína í henni, og þ.a.l. ekkert internet, og ekki þráðlaust heldur. Það nagaði mig svolítið fyrst... var mikið að velta því fyrir hvort maður ætti að leggjast í einhverja svakalega áskriftarfjárfestingar á frönsum 3G-pung. Það er dýrt dæmi (Samkeppni á símamarkaði í Frakklandi er ekki til, hér ráða lögum og ríkjum þrjú risafyrirtæki; mínútur gjaldið í gsm síma er t.d. hátt í 10 sinnum dýrara en heima. Hvern hefði grunað?).
En ég er búin að komast að því núna að hægt er komast á Orange netið á hótelinu hérna hinum megin ef maður situr í garðstólnum út í horninu á veröndinni. Það er fínt að úti er tiltölulega hlýtt. Þetta getur komið sér vel til þess að fara af og til á netið til að blogga, skoða eitthvað gríðarlega merkilegt, hafa samband heim eða nota heimabankann, en annars er ekki ráðlegt að gera það oft; maður þarf nefnilega að kaupa sér aðgang (u.þ.b. 200kr klukkutíminn). En það er allt í lagi; ég hef rosalega gott af smá fjölmiðlamegrun í nokkra mánuði. Internetin eru þarna og ekkert á leiðinni neitt burt:)
Þannig að ég sit hérna útí garði rétt fyrir miðnætti, undir pálmatréi, með eðlunum, við fullt tungl, hlusta á brimið og blogga. Ýmislegt gerir maður nú fyrir dygga lesendur.
Annars eru mikið af myndum og svona ekki komið á netið, en ég er með gríðarlega góða hugmynd að næstu bloggfærslu. Ég geri fastlega ráð fyrir að það bíðið öll eftir spennt á sætisbrúnunum þar til kemur að því.
Down and under in Löndön
09. september 2008 klukkan 00:01
![](<a mce_thref="http://imageshack.us"><img mce_tsrc="http://img141.imageshack.us/img141/6199/london2sp6.jpg" border="0" alt="Image Hosted by ImageShack.us"/></a><br/><a mce_thref="http://g.imageshack.us/g.php?h=141&i=london2sp6.jpg"><img mce_tsrc="http://img141.imageshack.us/img141/6199/london2sp6.9ff5d36793.jpg" border="0"></a>)
London.
Vika.
Wtf.
Búið að vera gaman. Ætlaði að fá að setja inn eitthvað af þessum myndum sem hafa verið teknar, en það drapst á myndavélinni áður en ég náði að sækja fleiri myndir en þessa sem er hér fyrir ofan.
Fyrir rælni nældi ég mér í eitt millistykki yfir í breskar klær í fríhöfninni í Leifstöð áður en lengra var haldið. Nú eru raðirnar af rafmagnstækjum að bíða eftir að fá djús. Fyrst tölvan, síðan síminn, síðan einhverjar aðrar tölvur, sléttujárn og blásara og what what. Myndavélin er bara ekki næst.
Ferðin hefur annars verið vel documenteruð, bæði á vélina hennar Hönnu og svo keypti Birna Dís sér líka myndavél eftir að komið var út. Sjálfur ætlaði ég að kaupa mér vél í dag; var komin með hana í poka og allt þegar allt í einu klikkaði kortið... Mér skilst á heimabankanum að allt sé í lagi, þannig að ég veit ekki alveg hvað hafði skeð. Eða allt í lagi á heimabankanum... London er svakalega dýr borg, það sést alveg á kortayfirlitinu; en þetta er allt viðráðanlegt.
Við erum búin að ná að troða heilum mánuði á þessa sex daga hérna. Við deilum herbergi með fjórða aðila á sæmilegasta farfuglaheimili hér beint á sjálfu Piccadilly Circus. Búin að fara út á yfir 20 neðanjarðarlestarstöðum, skoða Westminster, Þinghúsið, Westminster Abbey, St. Paul's Cathetral, London Tower og Tower Bridge, The City, Oxford Street, London Eye, Big Ben, China Town, Notting Hill, Portobello Market, Harrods, Madame Tussaud, Buckinham Palace, British Museum, you just name it.
Maður hefur þurft að hvíla augum í dag og í gær eftir allt þetta. Reyndar bókstaflega, ég hafði verið að byrja með nýjar linsur, og það þreytir smá. En það er smáverð gegn því að fá að sjá Lífið í 3D. Enda komið sér vel, bæði fórum við í gær í risastórt bíó á Leichster square að sjá BBC búninga drama í réttu umhverfi (með hinni sætu Keiru Knightley í aðalhlutverki) sem og á föstudaginn fórum við á alvöru West End söngleik í Apollo Victoria leikhúsinu, söngleikur að nafni Wicked. Eins og alvöru sveltandi námsmönnum er einn kostur þá sátum við á aftast bekk lengst upp í rjáfri og þurftum að leigja okkur óperukíkira til sannfæra okkur um að leikararnir lengst í burtu væru í raun að hreyfa varirnar og syngja.
Annars erum við líka búin að fá ágætis nasarþef af skemmtanalífinu hér í Soho á þessum dögum. Við tókum fimmtudagskvöldið með trompi og sýndum m.a. hópi af ungum kínverskum túristum hvernig á að dansa og djamma að íslenskum sið. Á laugardeginum kom fljúgandi til London fyrrverandi skiptinemi á Bifröst og sérlegur velgjörðarmaður hennar Hönnu Rósar, hinn þýskættaði Max. Hann var staddur í London í 18 klst bara til þess að djamma ærlega. Ég get lofað ykkur að honum leiddist ekki á klúbbaröltinu með okkar. Þegar hann þurfti að fara aftur til Hamborgar um nóttina þá héldum við áfram að djamma í matsalnum á farfuglaheimilinu. Með gítarinn í hönd tókum við rólega eftirpartístemmingu á þetta til 6 og smá saman fylltist salurinn af fólki af öllum þjóðernum. Það var einstaklega eftirminnilegt að fá frakka að nafni Paul til þess að taka blúshljómana og improvesera og blúsa allskonar bull blússönva ofan í;á la við Sturla, Lexi og Palli á Bifröst.
Í fyrramálið förum við svo með Ryanair til Toulon þar sem sett verður base fyrir næstu mánuði. Við erum ekki með neina íbúð, við erum ekki einu sinni með heimilsföng hjá gistiheimilum, við erum ekki viss hvort við verðum sótt, eða hvað skólinn okkar heitir einu sinni! En það er bara frábært. Spáin er 30° C, logn og heiðskýrt á morgun.
Vika.
Wtf.
Búið að vera gaman. Ætlaði að fá að setja inn eitthvað af þessum myndum sem hafa verið teknar, en það drapst á myndavélinni áður en ég náði að sækja fleiri myndir en þessa sem er hér fyrir ofan.
Fyrir rælni nældi ég mér í eitt millistykki yfir í breskar klær í fríhöfninni í Leifstöð áður en lengra var haldið. Nú eru raðirnar af rafmagnstækjum að bíða eftir að fá djús. Fyrst tölvan, síðan síminn, síðan einhverjar aðrar tölvur, sléttujárn og blásara og what what. Myndavélin er bara ekki næst.
Ferðin hefur annars verið vel documenteruð, bæði á vélina hennar Hönnu og svo keypti Birna Dís sér líka myndavél eftir að komið var út. Sjálfur ætlaði ég að kaupa mér vél í dag; var komin með hana í poka og allt þegar allt í einu klikkaði kortið... Mér skilst á heimabankanum að allt sé í lagi, þannig að ég veit ekki alveg hvað hafði skeð. Eða allt í lagi á heimabankanum... London er svakalega dýr borg, það sést alveg á kortayfirlitinu; en þetta er allt viðráðanlegt.
Við erum búin að ná að troða heilum mánuði á þessa sex daga hérna. Við deilum herbergi með fjórða aðila á sæmilegasta farfuglaheimili hér beint á sjálfu Piccadilly Circus. Búin að fara út á yfir 20 neðanjarðarlestarstöðum, skoða Westminster, Þinghúsið, Westminster Abbey, St. Paul's Cathetral, London Tower og Tower Bridge, The City, Oxford Street, London Eye, Big Ben, China Town, Notting Hill, Portobello Market, Harrods, Madame Tussaud, Buckinham Palace, British Museum, you just name it.
Maður hefur þurft að hvíla augum í dag og í gær eftir allt þetta. Reyndar bókstaflega, ég hafði verið að byrja með nýjar linsur, og það þreytir smá. En það er smáverð gegn því að fá að sjá Lífið í 3D. Enda komið sér vel, bæði fórum við í gær í risastórt bíó á Leichster square að sjá BBC búninga drama í réttu umhverfi (með hinni sætu Keiru Knightley í aðalhlutverki) sem og á föstudaginn fórum við á alvöru West End söngleik í Apollo Victoria leikhúsinu, söngleikur að nafni Wicked. Eins og alvöru sveltandi námsmönnum er einn kostur þá sátum við á aftast bekk lengst upp í rjáfri og þurftum að leigja okkur óperukíkira til sannfæra okkur um að leikararnir lengst í burtu væru í raun að hreyfa varirnar og syngja.
Annars erum við líka búin að fá ágætis nasarþef af skemmtanalífinu hér í Soho á þessum dögum. Við tókum fimmtudagskvöldið með trompi og sýndum m.a. hópi af ungum kínverskum túristum hvernig á að dansa og djamma að íslenskum sið. Á laugardeginum kom fljúgandi til London fyrrverandi skiptinemi á Bifröst og sérlegur velgjörðarmaður hennar Hönnu Rósar, hinn þýskættaði Max. Hann var staddur í London í 18 klst bara til þess að djamma ærlega. Ég get lofað ykkur að honum leiddist ekki á klúbbaröltinu með okkar. Þegar hann þurfti að fara aftur til Hamborgar um nóttina þá héldum við áfram að djamma í matsalnum á farfuglaheimilinu. Með gítarinn í hönd tókum við rólega eftirpartístemmingu á þetta til 6 og smá saman fylltist salurinn af fólki af öllum þjóðernum. Það var einstaklega eftirminnilegt að fá frakka að nafni Paul til þess að taka blúshljómana og improvesera og blúsa allskonar bull blússönva ofan í;á la við Sturla, Lexi og Palli á Bifröst.
Í fyrramálið förum við svo með Ryanair til Toulon þar sem sett verður base fyrir næstu mánuði. Við erum ekki með neina íbúð, við erum ekki einu sinni með heimilsföng hjá gistiheimilum, við erum ekki viss hvort við verðum sótt, eða hvað skólinn okkar heitir einu sinni! En það er bara frábært. Spáin er 30° C, logn og heiðskýrt á morgun.
Á kafi
01. september 2008 klukkan 14:27
Jæja, nú ætla ég í sund.
Ég tímdi ekki að borga fullan mánuð í viðbót í ræktina þegar 16 dagar voru í ferðalagið.
Ég ákvað því með sjálfum mér að ég skyldi fara í sund í staðinn.
Það er hins vegar ekki nógu skýrt markmið. Betra væri að segjast ætla í sund annan hvern dag og synda kílómeter í einu, a.m.k. helminginn skriðsund. Enn þá betra markmið er að líta 3. september sem einhverskonar deadline og segja: Ég ætla 8 sinnum í sund fyrir 3. september og synda kílómeter í einu. Það koma nefnilega oft dagar sem maður getur alls ekki haldið schedule, svo þetta er mjög gott með það að gera að draga ekki úr manni kjarkinn.
Í gær fór ég í nýju sundlaugina í sandgerði með Lárusi og Ara og synti 7unda kílómeterinn. Sundlaugin er fáranlega flott, og nýja líkamsræktin líka. Mér skilst að það eigi að vera ókeypis í þessa aðstöðu, allavegna til að byrja með, ef ekki alltaf, svo ég mæli með að fólk tékki á þessu.
Annars er sund ultimate líkamsræktin að mörgu leiti. Maður er bæði að taka fáranlega á, og á sama tíma er þetta eins og einhverskonar hugleiðsla. Ég get hugsað um allt mögulegt og ómögulegt þegar ég er að synda. Endurtekning í hreyfingum likamans og tilbreytingarlaust sundlaugarbotninn sem flýtur fram hjá kemur mannig í mjög fókuserað ástand.
Allir sem spiluðu Super Mario Bros á Nitendo á sínum tíma hljóta að kannast við Valsinn sem hljómaði undir þegar maður synti í vatnaborðunum. Þegar maður er að kafa í laugunum þá er ekki laust við að það lag hljómi manni fyrir eyrun. Í nótt ákvað ég að prófa að spila þetta lag í klassískri útfærslu á gítarinn minn og taka það upp á video.
Seinni parturinn í laginu er heldur snúinn; laglínan heldur áfram að vera uppi á 12-16 bandi en bassalínan er lengst niðri. Ég er nú alveg allt í lagi lunkinn í fingrateygjunum en ekki einu sinni ég get teygt puttanna þvert á allan hálsinn. Þetta væri ekkert mál á píanó, en á gítar þarf maður grípa til sérstakra ráða.
Maður verður að nota hægri höndina (þá sömu og maður er að slá með) til þess að búa til flaututóna á hálsinum. Það er frekar erfitt, og þess vegna kannski eðlilegt að ég líti út fyrir að vera pínu hikandi í þeim kafla.
...
Síðasta helgin heima á Íslandi var fín. Ég hafði jafnvel hugsað mér að fara á nýnemaballið á Bifröst sem var á laugadaginn, en beilaði svo og ákvað að kíkja frekar á Sandgerðisdaga sem voru í gangi þá um kvöldið.
Ég djamma næstum því hverja einustu helgi og ég lendi ALDREI í slagsmálum. Hvernig stendur á því að þegar maður ákveður einu sinni að kíka í Sandgerði eftir miðnætti á laugardegi að annarhver maður sem maður labbar fram hjá er tilbúin til að kýla mann upp úr þurru?
Það er ekki bara Sandgerðingar sem láta svona, heldur sækjast líka keflvíkingar í þetta rugl. Hvaða ömurlega fyllerís-sæk er í gangi á Suðurnesjum?
Í gærkvöldi sótti ég Andra Steini litla bróðir minn í vinnuna og fór með hann á Melódíkuhátíðina á Café Rósenberg. Þar voru fullt af trúbadorum að troða upp og megin þemað var hljóðfæri melódíka, sem er svona ferðapíanó sem maður blæs í. Við þekkjum það ágætlega, því hann Andri hafði keypt sér svoleiðis fyrr í sumar til þess að nota í hljómsveitinni sinni. Á Rósenberg í gærkvöldi mátti sjá hverslags snilldar músík má kreista úr þessari dollu.
Annars er upprisa Rósenbergs fagnaðarefni.
Eftir að við komum í Keflavík aftur rétt fyrir miðnætti fór ég svo með Andra á "leynistaðinn" minn. Þetta er leynistaður og þess vegna ætla ég ekki að segja ykkur hvar þetta er, en ég get lofað ykkur að Andri var MJÖG hrifinn.
Annars vil ég að það komi fram hér skriflega að Andri Steinn Harðarson, 16. ára nýnemi í Fjölbrautarskóla Suðurnesja, er mikill snillingur og mér þykir óendalega vænt um hann. Hann er svona tíu sinnum hæfari félagslega en ég og þekkir alla á sínum aldri á Suðurnesjum. Fólk kann vel við hann. Hann á eftir að plumma sig vel í FS.
...
Ég hef verið að hofa á franskar myndir undanfarið til að koma mér í gírinn.
Myndirnar sem ég hef verið að horfa á:
Amélie
Persepolis
La Vie en Rose
L'Auberge Espagnole
Moliére
Paris, Je t'aime
Les Poupées Russes
Hors de prix
Af þessu myndum er þrjár sem ég get mælt með:
Amélie er náttúrulega alltaf jafn yndisleg. Hún er eina myndin sem ég var búin að sjá áður, en það er eins og hún hafi verið gerð til þess að hægt sé að horfa á hana aftur og aftur.
Persepolis er sú mynd sem hafði mest áhrif á mig af þessum myndum. Þetta er teiknimynd sem fjallar um Íranska stúlku sem fæðist fyrir íslömsku byltinguna þar í landi. Umhverfi barnæsku hennar í Teheran er ósköp kunnulegt. Sjónvarp, úti að hjóla með krökkunum, adidas skór og svo framvegis. Við fáum að sjá hvernig smá saman allt fer til andskotans, fyrst byltingin, síðan öll kvenréttindi (hvernig konurnar hrekjast smá saman í búrkurnar) og loks stríðið við Írak sem skildi allt eftir í rústum. Söguhetjan er send úr ruglinu og til Evrópu mjög ung og á í raun ekkert auðveldara með að höndla lífið þar. Góð mynd.
L'Auberge Espagnole fjallar um franskan strák sem fer til Barcelona á Erasmus styrk til þess að nema Hagfræði. Þar fer hann að leigja í hálfgerðri kommúnu með fólki frá hinum ýmsu löndum Evrópu. Það var eitthvað næs við söguna sem heillaði, þótt þetta hafi ekki verið frábær mynd.
Ég tímdi ekki að borga fullan mánuð í viðbót í ræktina þegar 16 dagar voru í ferðalagið.
Ég ákvað því með sjálfum mér að ég skyldi fara í sund í staðinn.
Það er hins vegar ekki nógu skýrt markmið. Betra væri að segjast ætla í sund annan hvern dag og synda kílómeter í einu, a.m.k. helminginn skriðsund. Enn þá betra markmið er að líta 3. september sem einhverskonar deadline og segja: Ég ætla 8 sinnum í sund fyrir 3. september og synda kílómeter í einu. Það koma nefnilega oft dagar sem maður getur alls ekki haldið schedule, svo þetta er mjög gott með það að gera að draga ekki úr manni kjarkinn.
Í gær fór ég í nýju sundlaugina í sandgerði með Lárusi og Ara og synti 7unda kílómeterinn. Sundlaugin er fáranlega flott, og nýja líkamsræktin líka. Mér skilst að það eigi að vera ókeypis í þessa aðstöðu, allavegna til að byrja með, ef ekki alltaf, svo ég mæli með að fólk tékki á þessu.
Annars er sund ultimate líkamsræktin að mörgu leiti. Maður er bæði að taka fáranlega á, og á sama tíma er þetta eins og einhverskonar hugleiðsla. Ég get hugsað um allt mögulegt og ómögulegt þegar ég er að synda. Endurtekning í hreyfingum likamans og tilbreytingarlaust sundlaugarbotninn sem flýtur fram hjá kemur mannig í mjög fókuserað ástand.
Allir sem spiluðu Super Mario Bros á Nitendo á sínum tíma hljóta að kannast við Valsinn sem hljómaði undir þegar maður synti í vatnaborðunum. Þegar maður er að kafa í laugunum þá er ekki laust við að það lag hljómi manni fyrir eyrun. Í nótt ákvað ég að prófa að spila þetta lag í klassískri útfærslu á gítarinn minn og taka það upp á video.
Seinni parturinn í laginu er heldur snúinn; laglínan heldur áfram að vera uppi á 12-16 bandi en bassalínan er lengst niðri. Ég er nú alveg allt í lagi lunkinn í fingrateygjunum en ekki einu sinni ég get teygt puttanna þvert á allan hálsinn. Þetta væri ekkert mál á píanó, en á gítar þarf maður grípa til sérstakra ráða.
Maður verður að nota hægri höndina (þá sömu og maður er að slá með) til þess að búa til flaututóna á hálsinum. Það er frekar erfitt, og þess vegna kannski eðlilegt að ég líti út fyrir að vera pínu hikandi í þeim kafla.
...
Síðasta helgin heima á Íslandi var fín. Ég hafði jafnvel hugsað mér að fara á nýnemaballið á Bifröst sem var á laugadaginn, en beilaði svo og ákvað að kíkja frekar á Sandgerðisdaga sem voru í gangi þá um kvöldið.
Ég djamma næstum því hverja einustu helgi og ég lendi ALDREI í slagsmálum. Hvernig stendur á því að þegar maður ákveður einu sinni að kíka í Sandgerði eftir miðnætti á laugardegi að annarhver maður sem maður labbar fram hjá er tilbúin til að kýla mann upp úr þurru?
Það er ekki bara Sandgerðingar sem láta svona, heldur sækjast líka keflvíkingar í þetta rugl. Hvaða ömurlega fyllerís-sæk er í gangi á Suðurnesjum?
Í gærkvöldi sótti ég Andra Steini litla bróðir minn í vinnuna og fór með hann á Melódíkuhátíðina á Café Rósenberg. Þar voru fullt af trúbadorum að troða upp og megin þemað var hljóðfæri melódíka, sem er svona ferðapíanó sem maður blæs í. Við þekkjum það ágætlega, því hann Andri hafði keypt sér svoleiðis fyrr í sumar til þess að nota í hljómsveitinni sinni. Á Rósenberg í gærkvöldi mátti sjá hverslags snilldar músík má kreista úr þessari dollu.
Annars er upprisa Rósenbergs fagnaðarefni.
Eftir að við komum í Keflavík aftur rétt fyrir miðnætti fór ég svo með Andra á "leynistaðinn" minn. Þetta er leynistaður og þess vegna ætla ég ekki að segja ykkur hvar þetta er, en ég get lofað ykkur að Andri var MJÖG hrifinn.
Annars vil ég að það komi fram hér skriflega að Andri Steinn Harðarson, 16. ára nýnemi í Fjölbrautarskóla Suðurnesja, er mikill snillingur og mér þykir óendalega vænt um hann. Hann er svona tíu sinnum hæfari félagslega en ég og þekkir alla á sínum aldri á Suðurnesjum. Fólk kann vel við hann. Hann á eftir að plumma sig vel í FS.
...
Ég hef verið að hofa á franskar myndir undanfarið til að koma mér í gírinn.
Myndirnar sem ég hef verið að horfa á:
Amélie
Persepolis
La Vie en Rose
L'Auberge Espagnole
Moliére
Paris, Je t'aime
Les Poupées Russes
Hors de prix
Af þessu myndum er þrjár sem ég get mælt með:
Amélie er náttúrulega alltaf jafn yndisleg. Hún er eina myndin sem ég var búin að sjá áður, en það er eins og hún hafi verið gerð til þess að hægt sé að horfa á hana aftur og aftur.
Persepolis er sú mynd sem hafði mest áhrif á mig af þessum myndum. Þetta er teiknimynd sem fjallar um Íranska stúlku sem fæðist fyrir íslömsku byltinguna þar í landi. Umhverfi barnæsku hennar í Teheran er ósköp kunnulegt. Sjónvarp, úti að hjóla með krökkunum, adidas skór og svo framvegis. Við fáum að sjá hvernig smá saman allt fer til andskotans, fyrst byltingin, síðan öll kvenréttindi (hvernig konurnar hrekjast smá saman í búrkurnar) og loks stríðið við Írak sem skildi allt eftir í rústum. Söguhetjan er send úr ruglinu og til Evrópu mjög ung og á í raun ekkert auðveldara með að höndla lífið þar. Góð mynd.
L'Auberge Espagnole fjallar um franskan strák sem fer til Barcelona á Erasmus styrk til þess að nema Hagfræði. Þar fer hann að leigja í hálfgerðri kommúnu með fólki frá hinum ýmsu löndum Evrópu. Það var eitthvað næs við söguna sem heillaði, þótt þetta hafi ekki verið frábær mynd.
