Kíkti með pabba í smá bíltúr á miðvikudaginn. Við ókum austur fyrir fjall með það í huga að kíka a.m.k. upp á Dyrahólaey sem við og gerðum.

Það er ótrúlegur staður á ystu nöf og furðulegt að horfa af þverhnípinu á sandinn lengst fyrir neðan.


Áður en við fórum út í Dyrahólaey fórum við yfir nokkrar óbrúaðar ár langleiðina út í Þórsmörk, að Lóninu þar sem Gígjökull er óðum að skreppa saman þessa dagana.



Þar sem hvaða jeppi sem þykir ekkert tiltökumál að þeysast yfir vöðin ákvað ég að gera slíkt hið sama, vippaði mér úr sokkum og skóm og óð yfir. Það var lítið mál, helst stórgrýtið sem skarst í fæturnar á manni sem gerði manni erfitt fyrir.


Eftir að við vorum búnir út í Dyrahólaey ókum við út í Reynishverfi, þar sem í syðsta bæ landsins á Görðum býr einhver frænka mín að mér skylst. Hún var að vísu ekki heima, en úr fallegri fjörunni þar fyrir neðan er mjög stórbrotið útsýni yfir Reynisdranga.

Jafnframt er í túninu á Görðum gamalt eyðibýli sem heitir að ég held Hellar, enda er þar stór hóll útbíaður í hellum sem í var búið lengi vel. Einn frægasti hellirinn er Baðstofuhellir, en þar mun m.a. hafa búið Jón Steingrímsson Eldklerkur.  Í hellinum er búið að höggva fyrir svefnstæði, eldstæði og allskyns hillum og slíku.


Á leiðinni heim komum við við í Fljótshlíð. Lengra en Hlíðarendi, á leið út í Húsadal er endalaust endalaust fallegur falin fjársjóður. Bleiksárgljúfur. Frá veginum lætur það ekki mikið fyrir sér, enda tilkomumikill fossinn falinn innar í gilinu. Þegar nær er komið má sjá að gilið er uppfullt af gróðri, trjám sem hanga innan á gilsbörmunum og blómum. Neðst í þessari blómaskál sér maður svo tæra læki og djúpa hyli fossast með fram gilbotninum.


Í útvarpinu var allan daginn verið að lýsa heimkomu handboltahetjanna okkar. Þessi rómverska tríumf sem sett var á svið var pínulítið kjánaleg. Reyndar á þetta landslið allt lof skilið, en fyrr má nú vera tilgerðarlegur eins og móttakan á miðvikudaginn. Klukkann var að verða 6 um morgunin a Pekingtíma og þessir strákar búnir að standa í allavegna 13 klukkustunda ströngu ferðalagi þegar þeir lentu á Reykjavíkurflugvelli, en engu síður þóttir sjálfsagt að vera að dandalast með þá út um allan bæ langt frá nótt. Sumir þeirra viðkvæmir og lemstraðir eftir baráttu undanfarinna vikna, enda fór svo að Hreiðar Guðmundsson endaði á sjúkrahúsi daginn eftir.

Ekki að það tengist þessu neitt:P

Annars var ég að senda inn smásögubrot á Huga.

Jæja, finnst ykkur ekki eins og það hafi haustað harla snemma?
Mér skilst að þetta eigi lítið eftir að batna héðan af...
Sem er svo sem allt í lagi; ég er hvort sem er á leiðinni suður á bóginn eftir næstu helgi. Ég er farinn að huga að frönskunni. Ein frönsk bíómynd á dag þar til ég fer út, og franskar myndasögur koma manni í gírinn. Ég ætla að fletta skipuelga í gegnum frasabókina í fluginu á leiðinni út.

Það rifjast upp fyrir mér núna að ég var orðin miklu betri í frönsku á sínum tíma en ég hélt og þegar ég verð komin út ætla ég að massa þetta. Eina sem mér finnst sárt er það að ég finn ekki frönskubiblíuna mína. Það var rauð látlaus stílabók frá því MR sem ég þrýsti inn allri kunnáttu minni í frönsku, frá boðhætti afturbeygðra óreglulegra sagna til orðalista yfir allt mögulegt. Getur verið að einhver hafi fengið hana að láni?

Kristján og Þóra eru síðan að fara til Berlínar í fyrramálið. Ég fór út að borða með þeim á Sushi Train í gærkvöldi og svo í kveðjupartíið til þeirra. Þau eiga eftir að skemmta sér frábærlega, og svo eigum við líka eftir að hittast eitthvað í haust, enda ætlunin að vera á faraldsfæti. París, Berlín og Strassburg.

Þetta er ágætis leið til þess að ræða aðeins árangur íslenska handboltalandsliðsins. Um það leiti sem þau fara upp í flugvélina á morgun þá munu "strákarnir okkar" spila um gullið á móti frökkum. Það er aldeilis vel af sér vikið. Þegar var orðið ljóst í febrúar að þeir myndu ekki komast á ólympíuleikana þá hafði ég uppi þvílík og önnur eins og gífuryrði á þá vegu að hefðu þeir komist þá hefði  ég sko farið að sjá þá í action. En svo fyrir einhverja gríðarlega tilviljun þá réðust leikar í febrúar þannig að einhver þjóð sem þegar hafði tryggt sér sæti á ólympíuleikum þurfti ekki að fara í umspilið og íslendingar duttu síðastir inn, núna í byrjun júní.

Þegar íslendingar rétt komust í gegnum umspilið og tryggðu sér sæti á ólympíuleikunum þá hafði ég engu að síður mikla vantrú á öllu þessu máli. Þeir höfðu tapað gegn pólverjum (sem þeir rústuðu svo eftirminnilega núna fyrr í vikunni) og voru ekki mjög líklegir til að fara að gera einhverjar svakalegar gloríur í Peking. Ég hætti við að fara. Það reyndust mistök: Þvílíkar gloríur! The rest is history.

Frakkar verða grimmir. Það var viðtal í útvarpsfréttum í gær við Geir Sveinsson fyrrverandi landsliðsfyrirliða sem þekkir franskan handbolta mjög vel. Það mátti heyra á honum að handboltasaga þessara tveggja þjóða væri fremur samofin. Franski handboltinn hafði verið í mikill lægð frameftir 9unda áratuginum, en eftir svakalega útreið á heimsmeistarakeppni b-liða 1988 þá hafi farið og lagst í viðamikið uppbyggingarstarf. Þetta var keppnin sem íslendingar lentu í fyrsta sæti í: Fyrsti alþjóðlegi sigur íslands í handbolta, til marks um það sem koma skyldi. Uppbyggingarstarfið í Frakklandi fór fljótlega að bera ávöxt. Síðan þá hefur Franska landsliðið orðið eitt sterkasta A-landslið í heimi, unnið bæði tvo heimsmeistaratitla (fyrst á heimsmeistaramótinu á Íslandi 1995) og orðið Evrópumeistarar.

Ólympíulánið hefur þó ekki leikið við þá. Í raun hafa þeir aðeins einu sinni unnið til verðlauna. Kannski einhver glöggur muni eftir mótherjum íslendinga í Barcelona 1992. Jú, það voru frakkar. Þeir unnu bronsið af okkur helvítin.

En þeir munu ekki stela af okkur gullinu! Ekki í þetta skiptið!

Annars á eftir að verða hart að vakna svona snemma í fyrramálið; það er menningarnótt og djamm hjá Stebba í kvöld. Strákurinn er fluttur í Reykjavík og farin að læra verkfræði og eitthvað. Stutt í ruglið. Til hamingju með það. Og til hamingju með afmælið Benni í gær. Eða whatever.

PS.
Ég var að skoða gamlar myndir frá Sigga síðan í Kína. Ég ætla að fá eitthvað af þessum myndum hans til þess að setja í albúm einhverstaðar á netinu. Sjálfur var ég of mikill dúfus til þess að fatta hvað það er gaman að eiga myndir seinna meir. "Myndavélar eru bara til þess að láta stela þeim," sem er reyndar satt. Þegar maður er að ferðast á maður ekki að vera með verðmæti á sér. En maður a hvort sem er ekki að þurfa dýran útbúnað á ferðalögum til þess að taka góðar myndir. Auk þess er líka bara gaman að eiga myndir úr hversdagsleikanum, íbúðum sem maður hefur búið í og svo framvegis. Ég ætla þess vegna að kaupa mér myndavél í fríhöfninni á leið út. Fyrsta myndavélin mín.

PPS.
Það sem ég ætlaði að skrifa um í upphaflega PSið var hvaða mynd þetta er þarna efst. Hún er af mér í búri í Góbýeyðimörkinni (segir sig eiginlega sjálft). Strákarnir voru alger kvikindi og ég fór að grenja. Þetta er úr ferðalaginu okkar með Fanney og Hildi til Innri-Mongólíu í október (á tunglhátíðinni) 2006.

PPPS.
Það að ég skuli vera að fletta í gömlum ferðamyndum sýnir hversu mikill ferðahugur er kominn í mann:D

Það sem ég hafði gaman af voru tónlistartilvísanirnar. Yfirleitt þykir mér svoleiðis ekki vel heppnað, en í þessu tilfelli þá var þeim svo haganlega komið fyrir að höfundi tekst að búa til mjög töff hljóðveröld sem gefur manni mjög góða tilfinningu fyrir hvaða tímabili sagan gerist. Sérstaklega vegna þess að það hefur komið á daginn að tónlist 7.unda áratugarins átti eftir að reynast mjög mikilvæg fyrir tónlistarsöguna, og er enn mikið spiluð í dag. Þess vegna þekkir maður megnið af músíkinni og á auðvelt með að lifa sig inn í stemminguna.

Samt er þetta alls ekki bara tónlist sem maður heyrir á Gullbylgjunni, heldur allskonar, djass og jafnvel eldri klassík... bara eitthvað sem maður gat á von á þegar maður stillti á útvarpið í þá daga... a.m.k. í þeim heimshlutum þar sem útvarpsrekstur var frjáls.

Það er líka áhugavert að velta því fyrir sér hvernig músíkin er notuð, og hvaða tónlist er spiluð og hvenær. Stundum koma langir kaflar í bókinni þar sem ríkir dauðaþögn og maður ómeðvitað finnur fyrir því hvernig andrúmsloftið breyttist.Á öðrum stöðum  er allt uppfullt af músík, stundum glaðlegri, oftar angurværri. Samt aldrei þannig að sagan verði ofmettuð.

Ég tók mér smá stund eftir að ég kláraði bókina og safnaði hátt í 60 tilvísunum í lög og tónlistarmenn úr bókinni og bjó til playlista sem má sjá hérna fyrir neðan. Ég fletti ábyggilega fram hjá helling, en þetta ætti að gefa ágætis þversnið. Þessi playlisti er kannski ekkert frábærlega heildstæður, sum lög sem eru hlið við hlið eru með margra blaðsíðna millibili og úr sitthvoru andrúmsloftinu, en þetta gæti verið pínu skemmtilegt fyrir þá sem langar kannski að lesa bókina og hafa listann til hliðsjónar, eða þá sem langar að finna eitthvað kunnulegt og skemmtilegt frá Bítlatímanum.

Eins og flestir hafa vafalaust orðið var við er verið að halda upp á 29. ólympíuleikana í Peking þessa daganna, borg sem í bjó í um skeið.

Leikarnir hafa að mörgu leiti verið afar umdeildir; þá sérstaklega vegna deilnanna um Tíbet og þeirra mannréttindabrota sem ku viðgangast í Kína.

Og það er mest megnis satt og rétt. Skelfileg mannréttindabrot eru framin í Kína á hverjum degi. En það hefur skánað! Andrúmsloftið hefur verið miklum mun frjálsara og afslappaðra undanfarin ár en það hefur verið lengi vel áður... jafnvel aldrei áður. Kínverjar eru afskaplega stoltir af landinu sínu; það væri sérlega óráðlegt að halda að það hjálpi stöðu mannréttindamála að ráðast á þjóðarstolt þeirra; sjálfsmynd þeirra.

Enda engin ástæða til; Kína hefur burði til mikilfenglegra verka og góðra. Og slæmra sosum. En eru ólympíuleikarnir slæmir? Bera þeir ekki mun fremur vitni um betri tíð; vilja til að tilheyra alþjóðasamfélaginu; vilja til þess að hefja til vegs og virðingu ákveðin sammannleg gildi. Ekki það að vilja vera ráðandi í alþjóðasamfélaginu (eins og sum ríki); þá hefði verið nær að ráðast inn í Tævan fyrir löngu, heldur fremstir meðal jafningja.

Risasstórt gesture.

Tíbet er flóknara. Pólitík. Þarf Tíbet að vera sjálfstætt ríki? Ekkert frekar mín vegna; ég lít ekki svo á að fleiri landamæri sé endilega það sem heimurinn þurfi. En kúgun þjóðarbrota og það að bæla niður og þurrka smá saman út merkilegri menningu og lifnaðarháttum er ólíðandi.

Þetta kemur samt að mínu mati Ólympíuleikunum ekkert við. Á hellenísku Ólympíuleikunum á fornöld lögðu meira að segja stríðandi grískar þjóðir niður vopn rétt á meðan til þess að láta reyna með sér í ýmsum kappþrautum; og sigurvegarnir, sama af hvaða þjóðerni þeir voru, voru hylltir þverpólítískt.

Það sem kemur hins vegar málinu meira við í þessari grein er smá tungumálaleiðavísir sem mér langaði að búa til í tilefni af Ólympíuleikunum.

Kínversk orð sem fólk á ef til vill eftir að sjá á Ólympíuleikunum

Í fyrsta lagi eru það ólympíuleikarnir sjálfir, en þá kalla kínverjarnir
Àoyùnhuì
 sem er stytting á Àolínpǐkè yùndòng huì 奥林匹克运动会, þar sem Àolínpǐkè er augljósleg hljóðritun á Ólympic, og yùndòng huì er íþróttaviðburður, eða íþróttahátíð eða eitthvað svoleiðis.

Kínverjarnir lesa táknin eins og þau birtast hérna fyrir ofan, en þar sem ég geri ekki ráð fyrir að margir íslendingar séu læs á þau (sjálfur kann ég bara sum) þá læt ég fylgja fyrir framan orðin á hljóðritunarkerfi sem heitir pinyin og er staðlað í Kína. Það liggur nokkuð beint við hvernig á að lesa pinyin, en eitt er þó sem gott er að hafa í huga, og það eru hvað kommurnar fyrir ofan sérhljóðana þýða.

Í stuttumáli þá standa þeir fyrir tónanna:
Fyrsti tónn: ˉ Stendur fyrir háan tón
Annar tónn:  ́ Stendur fyrir rísandi tón
Þriðji tónn: ˇ  Stendur fyrir tón sem byrjar neðarlega, fer neðar og svo upp.
Fjórði tónn:  ̀ Stendur fyrir fallandi tón.
Ef það er engin komma, þá er tónleysi.

Með þetta í huga getið þið reynt að ímyndað ykkur hvernig á að segja orðin sem hér eru hljóðrituð.

Aðalleikvangarnir sem ég veit af eru annars vegar Hreiðrið, niǎocháo 鸟巢 , beinlínis fuglshreiðrið. Sjáið ekki hvernig fyrra táknið er ævafornt myndtákn fyrir fugl! :D Bara örfá kínversk tákn eru beinlínis myndtákn. Hva? Sjáið ekki fugl úr þess? Jæja, engar áhyggjur, þetta er orðið ansi stílfært í nútímanum. Hins vegar dettur mér í hug aðal sundhöllin: Vatnskubburinn, shuǐ lìfāng 水立方. Fyrsta táknið þarna er líka myndtákn, í þetta skiptið fyrir vatn, og á að líkjast vatni sem streymi.

Ég er að reyna að láta mér detta fleira í hug sem fólk á ef til vill eftir að verða var við, en það er ábyggilega ekki margt svosem.
yí kuài jīnpái 一块金牌 er eitt stykki gullmedalía en yí kuài yínpái 一块银牌 er eitt stykki silfurmedalía. Ég veit satt að segja ekki hvernig maður segir brons.
Ástæðan fyrir að ég tala um eitt stykki af medalíu í báðum tilvikum er vegna þess að þannig myndu kínverjarnir segja það, þeir hafa nær alltaf svokölluð mæliorð á undan orðunum sjálfum, og maður þarf þess vegna að læra þau líka, því þeir nota sjaldnast orðið "stykki" heldur eiga allskonar orð, sem fer oftast eftir því hvers eðlis hluturinn er og hvernig hann er í laginu. Í þessu tilfelli nota þeir mæli orðið kuài 块, sem er einmitt mæliorðið fyrir peninga. Það var eitthvað sem maður notaði í tíma og ótíma þarna úti, því oftast sleppti maður bara orðinu Yuan (heitið á peningnum þeirra) og sagði bara kvæ; t.d. þetta kostaði 30 kvæ eða eitthvað álíka.

Ef einhverjir skyldu vera að horfa á einhverjar aðrar útsendingar en þær með íslensku þulunum þá fann ég þennan lista á netinu yfir týpisk orð sem kínverskir þulir nota í íþróttalýsingum:

• chūsè 出色 = outstanding [out-color]
• hǎoqiú 好球 = good shot (in any ball or “ballish” sport)
• piàoliang 漂亮 = beautiful
• qiǎomiào 巧妙 = clever
• jīngcǎi 精彩 = brilliant / spectacular
• kěxī 可惜 = too bad
• shǎnshè 闪射 = shining
• yíhàn 遗憾 = too bad / regretful
• jiāyóu 加油 = Come on! (cheering someone on)

Eitt af þessu kannst maður afar vel við: hǎoqiú, eða "góður bolti," en þetta töngluðust kínversku þulirnir aftur og aftur á þegar enski boltinn var sýndur í kínverska ríkissjónvarpinu. Jafnframt er Sigga og Kristjáni tíðrætt um kínverska fótbolta-bjór auglýsingu sem var sýnd í hléum: En þar öskrar þulurinn hǎo píjiǔ , eða "Góður Bjór!" Já, við elskum öll orðaleiki.

Áðan var Ísland að valta yfir þjóðverjarna í handbolta, það sem ég tók eftir að þeir voru merktir á kínversku aftan á treygjunum dé guó,  德国. Guo þýðir land, og þið megið giska hvað De vísar í (nei, nei, ég skal hjálpa ykkur: Deutschland), annars þýðir De á kínversku líka að vera dyggðugur. Dyggðuga langið.

Fleiri lið sem íslenska handbolta landslið keppir á móti er t.d.:

Danmörk: Dān mài, 丹麦. Hljóðritun.

Egyptaland: Āi jí, 埃及. Hljóðritun

Rússland: É luó sī, 俄罗斯, sem er hljóðritun, en ég var vanari að heyra einfaldlega styttinguna É guó, 俄国.

Suður-Kórea: Hán guó, 韩国, sem ég þekkti vel þarna úti, enda mikið af kóreubúum í h´skaólahverfinu í Peking, en það sem ég vissi ekki var það að Hán guó stendur bara fyrir Suður-Kóreu, Norður Kórea hefur annað nafn á Kínversku, Cháo xiǎn, sem er jafnframt það nafn sem sameinuð Kóreu myndi hafa, og er landafræðilegt heiti Kóreuskagans. Hán Guó er í raun gamalt nafn á þeim hluta Kóreu sem var lengi undir áhrifum japana.

Brasilía: Bā xī, 巴西.

Króatía: Kè luó dì yà, 克罗地亚. Mjög misheppnuð hljóðritun.

Frakkland: Fǎ guó, 法国. Aftur guó (ríki).

Pólland: Bō lán, 波兰. Mjög krúttleg hljóðritun.

Spánn: Xī bān yá,西班牙. Augljóslega hljóðritun á Espania, en hefur jafnfram smá merkingu, þýðir, þeir sem eru í Vestri.

Kína: Zhōng guó,  中国. Nafnið sem kínverjar hafa yfir landið sitt er ansi ólíkt því hvað við köllum það hér á Vesturlöndum. Zhongguo þýðir einfaldlega Ríkið í miðjunni, Miðríkið, stundum sagt á ensku Middle Kingdom. Upphaf orðsins Kína er frá einni fyrstu keisaraættinni, Qin. Nú er réttur framburður nær því að vera tjinn, frekar en kínn, svo ég hugsa að engilsaxarnir séu nærri lagi með sitt Tjæna (China) frekar en við með okkar Kína. Frakkar með sitt Síno eru hins vegar bara í ruglinu.

Íslenska landsliðið var hins vegar ekki með nafn Íslands á kínversku á treygjunum sínum, en ég sá að það stóð aftan á jökkunum sem mennirnir á bekknum voru í.
Það er:

Ég frétti fyrir skömmu að skólabróðir okkar af Bifröst, Árni Vikars, hafi verið bráðkvaddur.

Það þykir mér afar sorglegt, enda þekkti ég karlinn prýðilega þótt hann hafi verið aðeins eldri en við hin í deildinni.

Ég sá í gærkvöldi að í síðasta skiptið sem tölvan mín hafði tekið eftir því að hann hefði skráð sig inn þá hafði hann verið með eftirfarandi ljóð í kommenti:

Líður að lokum
Legg af stað úr sveitinni góðu
Leggst við stjóra
Á unnargrund
dagar og nætur
þar renna saman á sóla

Þetta er mjög líklega eftir hann sjálfann, enda mikið fyrir það að senda manni ljóð í svipuðum stíl eftir sig í gegnum MSN.
Þarna er hann, skipstjórinn gamli, að tala um það að hann sé á leiðinni úr sveitinni góðu, og út á haf á ný, til þess að leggja niður akkeri, þar sem dagar og nætur renna saman.

Þar sem þessi notandi á ekki eftir að skrá sig inn aftur, mun þetta ljóð líklega vera fast þarna héðan í frá.
Það finnst mér merkileg tilviljun, það er eins og hann hafi verið að kveðja.

Þessi Verslunarmannahelgi hófst á föstudegi með kistulagningu og endaði á þriðjudegi með jarðarför. Það sem gerðist þar á milli var hins vegar af allt öðru bergi brotið.

Ég skellti mér í afar dæmigerða verslunarmannahelgarútilegu utan útihátíða á laugardeginum til mánudags, með Sigga, Kristjáni og Þóru, Ara, Frey og kærustunni hans; Evu.

Ástæða þess að ekki var haldið að stað á föstudeginum var sú að Siggi litli var í óða önn þann dag að flytja að heiman. Og í einhverja svakalega Sódómu upp á Kleppsvegi í ofan á lag, með tveimur heitum gellum. Ég veit ekki hver á eftir að hafa verri áhrif á hvern, þær á hann eða hann á þær;) Nei, nei, ég bjó með Sigga í nær 10 mánuði út í Kína og get staðfest það hér að með fáum mönnum væri auðveldara að búa...

...talandi um Kína. Af fréttatímunum að dæma nú í aðdraganda Ólympíuleikana (Ou lin hui) hefur fréttamaður frá Stöð 2 tekið bólstað í borginni og flytur þaðan fréttir í gríð og erg. Nú í kvöld tók ég eftir að hann er byrjaður að tóna hátt og innilega BEI (3) JING (1) í hvert sinn sem hann talar um Peking, mitt í íslenskunni sinni. Um mann hríslast kjánahrollurinn, þetta minnir á atriðið í Stelpunum þegar snobbliðið keppist um að ýkja danska og breska hreiminn sinn til ýtrasta þegar þeir æla út úr sér staðarheitum í Kaupmannahöfn og London. Það er fínt að vanda tónanna þegar maður talar kínversku, en við skulum bara halda okkur við Peking eða Beijing eða eitthvað sem hljómar eðlilegt þegar við tölum íslensku.

En þetta var langur útidúr:

Upphaflega var förinni heitið í Þórmörk, en sökum fyrirséðs votvirðis tóku spekingarnir í taumanna og beindu okkur í Vestur. Spekin var ekki heimatilbúin; allt hélst skraufaþurrt hvert sem við fórum, og jafnvel mátti sjá sól glampa stöku sinnum.

Fyrst var tjaldað til einnar nætur á bökkum Deildartunguhvers í Reykholtsdal, í grennd við ættaróðal Sigga og fjölskyldu. Ég hafði fengið lánað tjaldið hennar Hjördísar, systur hans pabba, og fær hún bestu þakkir fyrir. Það var mun stæra og rúmbetra en ég hafði búist við, og var nóttinni að mestu eytt í að sitja í tjalddyrunum með gítar og syngja.


Daginn eftir keyrðum við Snæfellsnesið norðanvert frá Baulurótum til Stykkishólmar. Fólk frá Stykkishólmi er kallað Hólmarar. Aftur var tjaldað, nú í laut einhverstaðar í Helgafellssveit, og leikurinn frá kvöldinu áður endurtekinn.

Á mánudeginum eftir að megnið af hópnum var lagður af stað í bæinn fórum við Ari svo að skoða Nesið enn betur. Í Snæfellsnesferðinni fyrr í sumar höfðum við kíkt á flest allt athuganarvert á neðanverðu nesinu, en nú skoðuðum við sumt af því sem þá hafði verið sleppt eins og Skraumu, Helgafell, Berserkjargötu, Drápuhlíðarfjall og Hítardal, þar sem ég kleif hæsta tindinn og leið eins og hetju.

Af öðrum stöðum ólöstuðum fannst mér áin Skrauma merkilegust. Skringileg og tær er hún búin að skera sig nokkra betra ofan í klappað bergið þar sem vatnið kallar blágrænt og seyðandi. Sagan segir að sú bölvun liggi á ánni að 20 manns skuli drukkna þar áður en hægt verði að veiða í Hvammsfirði á nýjan leik, og að enginn hafi drukknað síðan í byrjun nítjándu aldar þegar tveir feðgar létu þar lífið. Þeir voru sagðir númer 18 og 19. Kannski var það ekkert nema óttinn um að verða sá tuttugasti sem hélt aftur af mér þegar ég stóð þar sem gilið er hvað þrengst og langað hvað mest til að stökkva yfir:P

Nú get ég hreykinn sagst hafa skoðað alla staðina á vesturlandi sunnan Dala sem mælt er með í grænjaxlahandbókinni góðu.
...

Einhverntíman í síðustu viku, svolítið áður en við fórum í þessa útilegu, höfðum ég, Ari og Rikki líka kíkt pínu upp í Borgarfjörð. Ég verð að setja inn þessa frábæru mynd sem ég náði af Ara að stökkva út í hylinn við Paradísarlaut. Hún er tekin með símanum mínum; sem reyndist bara prýðilegasta myndavél þegar á reyndi. Ég er búin að eiga hann í rúmt ár og aldrei haft næga trú á þessu skrambans ljósopi þarna til þess einu sinni að nenna láta reyna á það þar til nú.

...

Eitt sem ég var að pæla núna rétt í þessu: Allar þessar myndir sem ég hef verið að setja hérna inn á síðuna hef ég verið að host-a á imageshack.us, vegna þess að það er ótrúlega auðveld leið. Ef sú síða (sem virðist varla meira en semí-áreiðanleg) myndi beila, þá yrði ansi sárt að týna öllu heila klappinu. Haha, sjáið hvað ég er fyrirhyggjusamur! Veit einhver um skotheldari leið til þess að host-a myndir, sem er samt jafn fyrirhafnarlítið og fljótlegt?