Þessi síða er dauðaslitrunum. Ég hef séð á analytics undanfarið að það koma heilu dagarnir þar sem engin gestur kemur í heimsókn.

Það er skiljanlegt; hér hefur ekki verið mikið að gerast síðan ég kom heim.
Jafnvel lengur.

En sagðist ég vera hættur að skrifa?

Aldeilis ekki. Þessi síða verður uppi um aldur og ævi. Ég ætla mér að setja inn færslur af og til, svo fólk geti tekið raintékk á mér á nokkra mánaða fresti og áttað sig á því hvar ég er statt. Það verður líka gott að eiga sér samastað á netinu í komandi ævintýrum. Fara þá kannski að hrúgast inn greinarnar.

Allavegna; ef þið hélduð að það að sniðganga síðuna mína myndi ganga af henni dauðri þá skjátlaðist ykkur hrapalega. Ég kem bara fílefldur til baka.

Var ég búinn að minnast eitthvað á ferðalagið.

Djöfull er langtsíðan ég var í Síberíulestinni. Dvöl mín á Íslandi var orðin óbærilega löng strax á öðrum degi. Eins og ég hefði aldrei farið. Furðulegt.

6 dagar í lest. Aðgerðarleysi. Fyrst tregi yfir því að vera að yfirgefa Kína. Lífið þar. Svo verður maður samdauna andrúmsloftinu í lestinni. Hálfdofinn. Allt flýgur hjá. Öll þessi jörð. Draumar gerast undarlegir.

Og svo er manni kippt út úr þessu. Skyndilega er maður kominn í Moskvu. Ekki vildum við kaupa okkur hótel þar. Verðlag í Moskvu er hátt; stuð til að bóka fyrirfram var í lágmarki (tíðkast ekki í Asíu); almennt vildum við bara fá að njóta sem mest af borginni. Svo við þrömmuðum af stað. Við vissum ekkert hvar við vorum, engin kort eða neitt. Fyrsta klukkutímann reyndum við að skilja í hvaða borgahluta við hlytum að vera, tókum svo mið á sólina og héldum í suður, þangað niðureftir þar sem við álitum að miðborgin hlyti að vera.

Það reyndist nokkurnvegin rétt. Kreml. Hallir. Rauða Torgið. Kommúnismaskrifstofublokkir. Allur pakkinn. Um kvöldmatarleiti sátum við í blíða sólskini og steikjandi hita í fallegum garði. Rússnesk ungmenni drukku Vodka og káfuðu á hvert öðru.

Moskva er ekki jafn falleg á nóttinni.

Drykkjuskapur. Mafíuskapur. Labbi labb labb. Þangað til fæturnir voru gjörsamlega búnir, þrútnir og sprungnir. Og svo labbað meira. Hvergi hægt að stoppa, því við gátum hvergi gist. Ekkert opið á nóttinni. Engir staðir neinsstaðar opnir í miðbænum? Hverslags krummaskuð er þetta.

Ahh... þarna er eitthvað opið. Furðulegt; hvaða hóruhúsalegu púðar eru þetta allstaðar, djöfull er teið dýrt. Klukkan er ekki nema 2 en samt erum við einu gestirnir eftir. Vandræðilegt... förum.

Hvar er lestarstöðin? Munið hvaða leið við komum. Já svona nokkurnvegin. Sem er samt skrítið, því við ráfuðum bara um á leiðinni í bæinn. Það var svona stór gata og það var Burger King. Ekki þessi gata samt. Ég hef aldrei komið í þessa götu áður. Ég held samt að þetta sé rétt leið.

Klukkustund síðar: Ég trúi því ekki að lestarstöðin sé lokuð. Klukkan 3? Er ekki BSÍ opið klukkan 3? Allir McDonalds staðir í Kína væru opnir á þessum tíma. Ælulykt. Rónar. Útigangsmenn. Risakakkalakka. Útigangs hundar. Úlfhundar. Eiginlega bara úlfar.

Portið fyrir aftan lestastöðina er fullt af heimilisleysingjum. Við höllum okkur upp að vegg meðal þeirra og reynum að halla höfði þar til lestarstöðin opnar.

Þegar hún opnar reyna rónarnir að riðjast inn. Við komumst en þeim er hrint í burtu. Þeir vilja bara inn að sofa. Ekki erum við skárri. Við erum ekki á leiðinni með neinni lest. Við viljum bara inn að sofa. Auðvitað sef ég ekkert. Sit og horfi á himinninn inn um þakglugganna í fjóra tíma. Strax hálf6 er orðið bjart. Það er sumar hér svona norðarlega eins og í Moskvu. Eins og á Íslandi.

Brjúmmmm..... leigubílsstjóri dauðans skutlar okkur á okurverði upp á flugvöll. Við reyndum a.m.k. að prútta og vorum því ekki að borga fullt verð. Miðað við Kína líður manni rændum. Þarna sofna ég í fyrsta skipti. Hálftíma.

Hélstu að þú myndir sofna í flugvélinni Halldór? Ha! Hvenær hefur það tekist?

Viðkoma í Þusslaraþorpi. Kannski ekki næg ástæða til þess að tattúrvera landið á listann yfir staði sem ég hef heimsótt ( á hægri rasskinninni minni) en ég a.m.k. steig á þýska gangstétt, borgaði með Evrum og allir töluðu þýsku. Það var heilmikil upplifun, hmrpf. Fluginu seinkaði ótæpilega.

Lestin af Kastrup niður á Norrebro í Köben er eins og að stíga inn í framtíðina. Kaffisjálfsali, sjálfopnanlegar dyr, allt hreint og fínt. Fólkið feitt, sælt og fallegt. Útópía? Eitthvað annað en troðfullar götur Peking.

Ég er kominn heim. Ég er byrjaður að vinna í tollinum. Ég er á leiðinni á Bifröst næsta haust að læra Hagfræði, heimspeki og stjórnmálafræði.

Annars sá ég þetta: http://www.seedmagazine.com/news/2007/06/green_wall_of_china_aims_to_ho.php

Hér er rætt um grænabeltið sem verið er að reisa í Innri Mongólíu til að halda aftur af Góbí eyðimörkinni. Þar sem hún teygir sig syðst er hún aðeins 200 kílómetra frá Beijing skilst mér. Það tæki aðeins 60-70 ár fyrir höfuðborgina að fara í kaf ef ekkert er aðhafast.

Þetta hefur þegar þau áhrif á íbúa Beijing, að á vorin koma sandstormar. Samkvæmt greininni komu 18 slíkir árið 2001. Í fyrra veit ég að það voru nokkrir. Þá flúði fólkið inn, og þegar það kom út eftir að það linnti var sentímetra þykkt lag af sand yfir öllu.

Kínversk stjórnvöld í Innri Mongólíu hrósa sér nú yfir því að græna beltið sé farið að ná árangri. Engin sandstormur hafi komið í ár.

Efasemdarmenn á vesturlöndum fussa og sveija og nefna því til stuðnings að í mars einum hafi tildæmis heilir fjórir stórir sandstormar geisað í Peking.

Alveg fór það fram hjá mér. Ég var allan mars, allan apríl og fram til 9.maí í Peking og varð ekki var við einn einasta sandstorm. Fjölskylda mín var í heimsókn meirhlutann af mars og geta staðfest það. Maður beið og beið en aldrei kom neitt. Mér skilst að svona sandstormar ættu ekki að fara að fram hjá neinum, þetta væri ekkert grín.
Kannski gerðust þessir bara fjóru stóru bara um miðja nótt, og svo voru stjórnvöld búin að þrífa upp sandinn og kovera fyrir hneykslið þegar maður vaknaði klukkan hálf átta á morgnanna og hjólaði í skólann.

Nei, það getur nú oft verið mikil mengun í Peking, en þetta vorið voru ekki margir sandstormar það er alveg víst.

Ég er hinsvegar ekkert viss um hvort það sé endilega kommúnistunum í Innri Mongólíu að þakka frekar en af öðrum völdum. Sjáum til næsta vor.