Skrifaði þetta sem ummæli við bloggfærslu Egils Helgasonar:


Nú ætla ég að leyfa mér að fleygja fram smá samsæriskenningu sem ég hef verið að melta með mér síðan í janúar en aldrei haft nein haldbær rök fyrir og hef ekki enn.

Það vakti gríðarlega athygli mína rétt eftir áramót fréttirnar um kaup Kínverja á risastóru skrifstofuhúsnæði hérna niður í bæ sem er langt um stærri fasteign en maður hefði ímyndað sér að erlent sendiráð á Ísland þyrfti undir sig. Nú þegar í dag eru Kínverjar með óvenjulega mikið lagt undir á Íslandi, tvö stór sendiráð, annars vegar á Víðimelnum og hins vegar í Garðastræti. Ég hef fengið smá nasarþef af þeirri starfsemi sem þar fram þegar ég sótti um leyfi til námsdvalar í Kína fyrir nokkrum árum og kom það mér mjög spánskt fyrir sjónir hversu tómlegt húsnæði þeirra virtist. Í öllu húsinu á Víðimel sá ég bara 2 starfsmenn að störfum og opnunartíminn var örfáar klukkustundir í viku.

Á sama tíma og þessar fréttir voru í íslenskum fjölmiðlum þá var ein aðalfréttin í heimspressunni áhugi Kínverja að reisa flotastöðvar út um allan heim:
http://www.antemedius.com/content/game-changer-china-plans-open-military-bases-worldwide

Þar er helst augunum beint að svokallaðri perlufesti sem hefur verið á döfinni allavegna síðan 2003 og er röð herstöðva í ýmsum vinveittum ríkjum sem á að vernda siglingarleiðir Kínverja við Afríku, en þeir hafa lagt gríðarlega áherslu á að "kaupa" sér vinveitta Afríku undafarin áratug til þess að tryggja sér aðgengi að mikilvægum auðlindum. Áhugaverðasta dæmið um þennan áhuga á flotastöð er sá möguleiki sem hefur verið viðraður, á flotastöð í Pakistan sem myndi breyta talsvert valdajafnvæginu á milli Indlands og Kína.

Ástæðan fyrir þessu er það að Kína vill verða stórveldi. Þar vísa ég í erlenda kennara í alþjóðasamskiptum sem ég hafði síðasta sumar að til þess að ríki geti virkilega farið að kalla sig stórveldi og engum öðrum háð verða þau að geta verndað verslunarleiðir sínar. Í dag er það svo að ekkert ríki á jörðinni hefur slíkt net herstöða sem til þarf til þess að geta verndað allar helstu siglingaleiðir fyrir utan Bandaríkin. Á meðan staðan er sú er ekki von á því að aðrar valdablokkir í heiminum eins og Evrópusambandið, Rússland eða Kína eigi roð í Bandaríkjamenn.

Þessu virðast Kínverjar vilja breyta. Fyrsta skrefið er perslufestin og seinna hljóta þeir að hugsa eins um allar aðrar siglingaleiðir sem eru mikilvægar fyrir Kínverja. Það hefur stundum verið sagt um Alþýðulýðveldið Kína að áætlanir þeirra nái ekki til 4 eða 10 ára heldur 50 ef ekki 500 ára.

Þegar maður hugsar á slíkum tímaskala hvað er þá borðliggjandi að á eftir að verða langmikilvægasta siglingaleiðin til Kína? Vafalaust siglingaleiðin yfir norðurslóðir, en hún myndi stytta sjóleiðina á milli Kína og helstu markaða Kínverja í Evrópu og á Austurströnd Bandaríkjanna til muna.

Samsæriskenning mín er því þessi: Undarlega mikill áhugi kínverja á Íslandi undafarin misseri (allt frá heimsókn þáverandi forseta Kína, Jiang Zemin, 2002) stafar af því að þeir hafa verið að undirbúa jarðveginn fyrir möguleikann á kínverskri flotastöð hér á landi í nálægri framtíð. Fyrstu perluna í nýrri perlufesti þvert yfir Norðurpólinn. Vafalaust hugsa þeir sér ekki nema að líkurnar á að þeir bæðu um land undir herstöð hér á landi séu frekar takmarkaðar... en samt nógu miklar til þess að það borgi sig að kasta einhverjum smáaurum í það; því þessar fjárfestingar sem hafa verið í fréttunum er ekki nema klinkið undir sófanum hjá Kínverjum. Jafnframt hafa allar fjárfestingarnar verið mjög strategískar, gjalmiðlasamningurinn var á krónum og RMB og gagnast því ekki gjaldeyrisvaraforðanum nema hvað varðar bein viðskipti á milli Kína og Íslands. Tilgangurinn er að tengja hagsmuni Íslands og Kína.

Það er því mín spá (því það er hvort sem er svo ódýrt að spá) að mesta deiluefni í íslenskri pólitík á komandi áratugum verður ekki ICESAVE eða ESB heldur kínversk herstöð á Íslandi. Þá er heldur ekki ólíklegt að Bandaríski herinn dúkki upp í umræðunni á ný.

Við lifum á áhugaverðum tímum.

Það var óvæntur glaðningur þegar ég upp úr þurru ákvað skyndilega að kíkja á bloggsíðuna mína litlu góðu að sjá á teljaranum að hún hefur verið samtals lesin oftar en 10000 sinnum. Og jú, 10k er vissulega >9k.

Ég afsaka ekki fáar færslur undanfarið, eins og ég hef margoft tekið fram hérna þá er markmiðið að gefaþessu séns, leyfa þessu að flæða, stundum mikið og stundum lítið, allt eftir aðstæðum hverju sinni. En aldrei að hætta:-)

Ég hef frá ósköp fáu að segja... og þó, það er lygi; ég hef sjaldan haft frá fleiru að segja, en ég hef engan sérstakan áhuga á að afhjúpa mig allan akkúrat hérna, því þá hefði ég frá engu að segja þegar mér gefst þessi sjaldséðu tækifæri til þess að segja sögu.

Annað er allt í lagi að láta flakka. Ég er útskrifaður. Dúxaði. Það var skemmtilegur dagur. Útskriftarveislan og partíið á eftir var afar eftirminnilegt. Veislan var í Keflavík, en partíið hélt ég á Flókagötunni í Reykjavík, en þangað er ég fluttur.

Það eru liðnir nokkrir dagar síðan, eh... jafnvel vikur, ein, tvær... þrjár. Ég skemmti mér konunglega sem hálfgildings atvinnuleysingi; það væri samt synd að segja að ég væri alveg fullkominn iðjuleysingi. Ég er með nokkur verkefni á minni könnu hjá Bifröst svo ég er ekki alveg á köldum klaka.

Með vorinu fara svo vonandi að skjóta upp kollinum nokkrir græðlingar, maður sáir sjaldnast til einskis og ég hef verið býsna duglegur að sá undanfarið.

Látum þetta duga í bili.

ES. Ástæðan fyrir því að ég kíkti inn á bloggið mitt var að ég las svo skemmtilega bloggfærslu hjá Rúnari vini mínum sem ég hitti alltof sjalfan núorðið. Hann bloggar á slóðinni http://runarorn.wordpress.com/ og skrifar á ensku. Þrátt fyrir að það verði að teljast hálfpartin föðurlandssvik þá fyrirgefst honum það þar sem hann var svo lengi í WV að læra, vegna þess að hann er með BA-próf í ensku og vegna þess að það er alltaf gaman að heyra í honum, á hvaða tungumáli sem er. Mæli með því.

Þessi New York ferð mín er búin að vera talsvert bipolar ef satt skal segja. Annars vegar hef ég fengið að lifa eins og kóngur, ferðast á betra farrými en ég er vanur, gist á fyrsta flokks hóteli, beðið eftir flugi í frábærum biðsölum og ferðaðist meira að segja með langri hvítri limúnsíu upp á JFK flugvöll á leiðinni heim.

Hins vegar var ferðin líka á margan hátt hefðbundnari. Ég ferðasti frá JFK og niður í bæ í einn og hálfan tíma með neðanjarðarlest og gisti fyrstu sjö næturnar á farfuglaheimili sem var á vissan hátt býsna sjarmerandi, en þó á flesta vegu frekar skítlegt:P Eftir það komu mamma og pabbi út þar sem ég hitti þau og eyddi með þeim seinni vikunni.  Það er þeim að þakka auk einstakrar greiðvikni Birgirs bróðir hans pabba sem seinni vika var með talsvert hærri standard en sú fyrri. Ætlunin hafði alltaf verið hjá fjölskyldunni að fara saman út í smá utanlandsferð en ég ákvað að nota tækifærið og tók bæði GRE og LSAT prófin út í New York, þess vegna fór ég viku fyrr.

En þegar maður er eigin vegum og hefur kannski ekki úr miklu að moða þá er gott að kunna að redda sér fyrir lítinn pening. Áður en ég fór út þá reyndi ég talsvert að google-a leitarorð eins og "New York on a shoestring" eða "ódýr eða ókeypis afþreyging í New York" með litlum árangri. Að mati margra ferðalanga er það því sem næst ómögulegt í þessari dýru borg. Ég held að ég hafi náð að margfaldlega afsanna það í þessari ferð.

Leiðarvísir að ódýrri en skemmtilegri New York ferð

Gisting: Hótel í New York eru feyki dýr mörg hver og er hætt við að maður þurfi að leita talsvert langt út í Brooklyn eða Queens til þess að finna sæmilega ódýr hótelherbergi. Ef maður er hins vegar ungur og í fullu fjöri þá er farfuglaheimili (hostel) kostur númer 1. Ég hef tvisvar gist á farfuglaheimili í New York, annars vegar Jazz on the Town í desember 2007 og svo núna á International Student Center. Bæði farfuglaheimilin voru staðsett á Upper West side (vestanmeginn við Central Park) en farfuglaheimili eru staðsett út um allt í borginni. Ástæðan fyrir því að ég hef valið upper west side er vegna þess að þau eru talsvert ódýrari en farfuglaheimilin neðar á Manhattan en samt einungi örfáum stoppistöðum frá Time Square og Penn Station og því öllu, ólíkt til dæmis farfuglaheimili sem væri staðsett í Harlem, norðan við Central Park, eða einhverstaðar annars staðar. Þeir sem hafa eitthvað ferðast ódýrt vita að á farfuglaheimilum gistir maður í dorm/herbergi með slatta af öðru fólki allstaðar að úr heiminum, gjarnan í kojum. Mig minnir að Jazz hostelið sem ég heimsótti 2007 hafi á margan hátt verið fínt, herbergin voru þröng og löng og kojurnar úr stáli, lítil aðstaða til að hitta aðra ferðalanga. International Student Center var þrusufínt. Það var staðsett í sjarmerandi townhouse-i rétt við Centralpark og örfáum skrefum frá neðanjarðarlestarstöðinni. Neðst í kjallaranum var rosalega stórt rými, fullt af sófum, borðum og stólum, auk þess sem þar var bókasafn, gallerý, hljóðfæri, eldhús og fleira. Mjög góð aðstaða til að hitta annað fólk. Herbergið var stórt og fjólublátt, með tíu kojum af allskyns tagi fyrir bæði kynin, stórum ónotuðum arin, óhefluðu gólfi og berangurlegu klósetti. Herbergið er ólæst en fólk geymir farangurinn sinn í andyrinu niðri þar sem haft er auga með honum. Herbergið kostaði mig 20$ nóttina sem er bara nokkuð gott miðað við hvað dollarinn er veikur. Farfuglaheimili í Frakklandi seinasta haust kostuðu iðulega 20 evrur, sem er talsvert meira. Ég kunni gríðarlega vel við mig þarna en eitt sem fólk verður að hafa í huga er að ekki er hægt að gista lengur en 14 nætur á farfuglaheimili í New York. Þau eru hins vegar það mörg að líklega er hægt að flakka á milli þeirra ef maður kysi að vera lengur. Annar ódýr kostur þegar maður er ungur og fulur af æskuþrótti:P er að sófasörfa. Ég hef aldrei prófað það, en íhugaði það alvarlega áður en ég fór til New York. Á endanum varð þó ekkert úr því, enda gríðarleg eftirspurn eftir sófaplássi í New York og líklega betra að taka fyrsta sörfið sitt einhverstaðar annarsstaðar, t.d. í Evrópu.

Samgöngur: Fyrir fólk með nóg af pening=Leigubílar eða jafnvel limúsínur. Fyrir okkur hin: Neðanjarðarlestin! Subway kerfið í New York er fyrirmynd allra annarra slíkra í heiminum (fyrir utan kannski Lundúna kerfið, þekki ekki söguna nógu vel). Hvergi er eins þéttriðið net af aragrúa lína og jafnmikil tíðni lesta eins og í New York. Í lestina kostar 2.25 dollara sem er heldur mikið, en hægt er að kaupa stærri upphæðir í einu á einstakt kort og þá fær maður bónus dollara á kortið, þ.e. fleiri ferðir fyrir sama pening. Það sem ég hef hins vegar gert í bæði skiptin í New York er að kaupa Unlimited Rides kort sem gildir í ákveðin tíma og leyfir manni að fara ótakmarkað í neðanjarðarlestina á meðan. Ég keypti mér tveggja vikna kort núna sem kostaði mig rúma 50 dollara. Ég reiknaði út að ég þyrfti að fara a.m.k. 23 ferðir í lestina til að koma út á sléttu, og allar ferðir fram yfir það yrðu de facto ókeypis. Ég endaði með að fara u.þ.b. 80 sinnum í lestina og er því ljóst að hver ferð kostaði bara brot af því sem hún hefði annars kostað. Auk þess gefur þetta manni ákveðið ferðafrelsi að því leiti að maður hikar ekki við að hoppa upp í lest ef manni sýnist svo. Vikukort kostar 27 dollara. Þegar ég lenti byrjaði ég á að taka lestina upp á hótelið mitt. Þannig vill þó samt til að engin neðanjarðarlest stoppar neitt sérlega nálægt JFK flugvellinum þannig að til þess að komast út á Jamiacastöðina sem er endastöð E-línunar sem liggur frá miðri Queens, tiltölulega skammt var flugvellinum, og niður á Manhattan, þá þarf maður að kaupa sig í flugvallarléttlestina sem liggur þarna á milli. Það kostar aukalega 5 dollara á mann og maður borgar þegar maður ætlar út úr henni, en ekki þegar maður fer í hana. Ef maður er fjórir saman að ferðast, gerir það að 29 dollara sem lestarfargjöldin kosta samanlagt og þá gæti e.t.v. að einhver sé frekar til í að panta leigubíl og sleppa við að burðast með mikinn farangur í langri neðanjarðarlestarferð. Leigubíll kostar 50-60 dollara, með skatti og þjórfé. Ef þú ert hins vegar eins og ég, ein á ferð og ekki með neitt nema smá handfarangur á bakinu, þá velurðu hiklaust lestina.

Hvað á maður að skoða í New York: New York skiptist í fimm tiltölulega sjálfstæða hluta eða boroughs, Manhattan sem er eyja sem liggur á mörkum New Jersey fylkis og New York fylkis, Brooklyn sem er austan við Manhattan og er neðst af hverfunum þrem sem liggur á Long Island. Long Island er mun stærri eyja og á henni liggur slatti af New York borg ásamt jafnframt mikilli byggð utan New York borgar. Norðan við Brooklyn er stórt hverfi sem heitir Queens og efst er svo Bronx. Fimmti hlutinn er svo eyjan Staten Island sem liggur aðeins fyrir utan, hefur rólegt yfirbragð og tengist Brooklyn með hengibrú og Manhattan með ferju. Þótt Staten Island sé langsamlegast minnst þá búa þar engu að síður 450þúsund manns, mun fleiri en á Íslandi. Öll hverfin hafa sinn sjarma en sá hluti sem langflestir tengja sterkast við ímyndina um New York er auðvitað Manhattan. Á Manhattan eru svo gríðarlega mörg hverfi. Á syðasta odda Manhattan er fjármálahverfið sem er oft kennt við Wall Street og er stráð skýjakljúfum. Þar er ýmislegt töff að ske á daginn, þar má t.d. sjá leifarnar af World Trade Center, labba niður Wall Street, sjá Frelsisstyttuna frá Battery Park, sjá brooklyn brúnna og gamla hafnarmynd, en borgin byrjar að byggjast út frá þessum punkti. Ekki er mikið um að vera þarna á kvöldin þegar bankarnir loka og fólki fer heim til sín ofar á Manhattan. Midtown er fyrir miðri Manhattan. Þar er líka gríðarlega há byggð, og stærstu skýjakljúfarnir, svo sem Empire State, Chrysler byggingin og Rockafeller Center. Þar eru stærstu verslunargöturnar, leikhúshverfið í kringum Broadway, Time Square, Madison Square Garden o.s.frv.  Hótelið sem ég gisti í með mömmu og pabba var nærri Time Square.  Göturnar á þessu svæði í bænum og alveg norður upp úr fylgja ákveðnu hnitakerfi. Manhattan er eins og vindill í laginu og eftir honum endilöngum liggja Avenue-in, og er talsvert langt á milli þeirra. Þau eru miklu færri en strætin sem skera Manhattan þvert og eru a.m.k. hátt í annað hundrað. Strætin og avenue-in eru númeruð og er þannig auðvelt að finna þau, en á köflum eru þau stundum kallað eitthvað annað, þannig 6 stræti kallað Avenue of the Americas og 9 avenue kallað í upper west side Columbus Avenue. Þannig er timesquare þar 42 avenue, 7 stræti og Broadway skerast, Grand Central er á fjórða avenue og 42 stræti, penn station er neðar á 34 avenue og 7 avenue og Central PArk byrjar miklu ofar á 59 stræti og nær einhver 50 stræti a.m.k. upp. Þetta kerfi er þó ekki við lýði neðar á Manhattan þar sem skipulagið er eldra, og það gildir líka um eitt stræti sem á upptök sín neðst í downtown og teygir sig Manhattan endilanga, þ.e.a.s. Broadway. Broadway fer ská á hnitakerfið og sker mörg acenu og stræti og myndar þannig mörg torg, svo sem Herald Square, Time Square og Columbus Circle. Á milli skýjakljúfahverfanna í downtown og midtown er lágreistari byggð á mörkum þess þar sem hnitakerfi byrjar og göturnar liggja þvers á kruss. Þar eru mörg áhugaverð hverfi, svo sem Chinatown, Little Italy, Soho, Noho, East Village og Greenwich Willage þar sem New York University, stærsti háskóli í BAndaríkjunum breiðir úr sér. Ofar er Chelsea og Korean Town og Hells Angels og ábyggilega slatti af öðrum litlum hverfum. Ofarlega a miðri Manhattan er Central Park sem er gríðarlega stór garður í jafnþéttbyggðri borg og gaman að heimsækja. Húsin sem liggja við garðjarðarinn er mjög há og flott, enda vinsæll staður til að búa við, en annars er byggðin ekki svo háreist eftir því ofar dregur. Byggðin vestan megin við Central Park er kölluð upper west side og byggðin austan megin upper east side. Upper west side er allssett frekar lágum townhouse-um eins og fyrr sagði, þarna er tiltölulega öruggt og mikið af millistéttarfólki, veitingastöðum, matvörubúðum, kirkjum og þar fram eftir götunum. Á upper east side eru húsin stærri og íbúarnir ríkari, búðirnar fínni og svo framvegis. Fyrir ofan upper west side, þar sem Central Park sleppir, er Morning Side Hill sem er frekar áberandi hæð í annars frekar flatri borg og þar er Campusinn fyrir Columbia háskólann, sem er einn af Ivy League háskólunum svokölluðu. Hann er gríðarlega fallegur. Þar í kring, norðarlega á Manhattan, er hið víðfræga Harlem, sem er mikið af blokkum og görðum og virtist frekar snyrtilegt að mínu mati. Utan Manhattan heimsótti ég Brooklyn í Williamsburg sem er frekar gentrifyað hipsterahverfi. Þar hafa listaspírur og annarskonar spírur komið sér saman í sönnum grænmetiætu-, endurvinnandi, bleikum sokkabuxum, trefla, gleraugna-með-þykkri-umgjörð- ar anda. Ég kíkti líka á Staten Island sem var mjög rólegt og úthverfalegt. Til að skoða allt þetta er hægt að kaupa fokdýra miða í útsýnisrútur fyrir tuga eða hundruð dollara, eða bara að hnýta vel skóþvenginn, skoða lestarkortið, skella sér í næstu lest og fara bara þangað sem maður vill.

Ódýrt að gera í New York: Að vetrar lagi er gaman að skoða skautasvellin og mannlífið þar eða jafnvel skella sér sjálfur á skauta, hvort sem það er við Rockafeller Center, the Pond við Bryant Park eða í Central Park. Það er ókeypis. Aðrir staðir sem er gaman en ókeypis að skoða eru t.d. New York Public Library við 42 stræti, sem er gamalt og virðulegt andans hof, eða Grand Central austar á sömu götu, en bæði húsin eru mjög falleg að utan sem innan. Söfn sem ég fór á var Natural History Museum þar sem ég gat fengið stúdentaðgangsverð á 12$ í stað fyrir 20$ án þess að sýna stúdentaskírteini (þótt annað væri tekið fram) og sama gilti í Metropolitan safninu, sem er ein flottasta listasafn í heimi á sessi með Louvre og British Museum. Þriðja safnið sem ég fór á var MoMA, nútímalistasafnið, sem var að mínu langskemmtilegast. Þar gat maður séð fræg verk eftir Van Gogh, Klimt, Picasso, Matisse, Jackson Pollock, Salcadore Dali, Warhole og fleiri. Jafnframt voru þrjár mjög skemmtilegar aukasýningar, ein sem fjallaði um Bauhaus hreyfinguna í Þýskalandi, ein með allskyns dóti úr frli Tim Burtons og svo sýning á Vatnalilju myndum Monets. Ótrúlegt en satt fengum við frítt inn á MoMA. Eðlilegt aðgangsverð er 20$ en ég hafði séð auglýst að á föstudagskvöldum á milli 4 og 8 væru ókeypis miðar í boði Target. Þeir hleypa ekki endalaust ókeypis inn á safnið, og það er ekki hægt að fá miðanna fyrirfram, en það dugði að fara inn á safnið á þessum tíma og finna ókeypis miða liggja í andyrinu og framvísa þeim svo við innganginn. Til þess að sjá almennilega frelsisstyttuna og fá gott útsýni yfir borgarmyndina á Manhattan fór ég með fjölskylduna í siglingu. Það er fullt af ágætis tilboðum á siglinum um þessar slóðir en fátt slær út að taka far með Staten Island ferjunni. Úr henni fær maður gríðarlega gott útsýni yfir þetta allt, hún tekur u.þ.b. 20 mínútur aðra leið og sama til baka, gengur mjög reglulega og er ókeypis! Annað skemmtilegt sem hægt er að gera að fá sér góðan göngutúr um Central Park, sjá m.a. Dakota húsið þar sem John Lennon bjó og var myrtur og minnismerkið Strawberry Fields beint fyrir utan. Það vildi svo til að á meðan ég var úti var ártíðardagur Lennons og safnaðist múgur og margmenni saman á Strawberry fields og sungu saman Lennon lög, bæði frá Bítlunum og sólóstöff. Ég eyddi 6 klukkustundum með þessum góða sönghópi og var þetta auðveldlega mest eftirminnilega atburður ferðarinnar. Mér skylst að þetta sé árlegur viðburður, auk þess að sama gerist iðulega á hverju ári í kringum afmælisdag Lennons. Til þess að finna fleiri ódýra eða ókeypis hluti er um að gera að redda sér dagblaði og fletta upp smáauglýsingunum. Time Out tímaritið var einstaklega gagnlegt að mínu mati, og fann ég þar fullt af ókeypis viðburðum. Eitt af því sem ég gerði var að fara í Brooklyn á miðvikudagskvöldi, fann ákveðin bar, fékk mér einn bjór og var svo vísað eitthvert bakvið inn í stórt herbergi þar sem ég skemmti mér konunglega á uppistandskvöldi. Hver uppistandarinn á fætur öðrum fékk að spreyta sig og þetta var fáranlega fyndið þótt þetta hafi verið í boði hússins, betra en þegar ég borgaði morðfé fyrir að fara á Laugh Factory í síðustu ferð. Dæmi um fleiri viðburði sem ég rakst á var ókeypis aðgangur að fílaharmóníusveit Columbia háskólans sem var að spila verk eftir þekkta klassíska höfunda. Annað sem ég gerði og var nógu skemmtilegt til þess að það sé vert að nefna það en er ekki beinlínis ódýrt var t.d. að fara á Broadway söngleik (u.þ.b. 100 dollara í lélegt sæti en talsvert ódýrara ef pantað er með góðum fyrirvara á netinu), ég fór á Lion King:D, og að fara á topp Empire State byggingarinnar, en það kostaði að mig minnir u.þ.b. 20$. Helsti ókosturinn við það er að ef röðin er löng getur hún orðið svo painful að það eiginlega núllar út ánægjuna við að fara þarna upp. Það er því best að fara snemma á morgnanna og á virkum dögum. Annar vinsæll kostur er að fara í Top of the Rock, efst í Rockafeller Center, en það hef ég ekki prófað.

Núna var flugfreyjan hins vegar tilkynna að komin væri tími til að ganga frá handfarangri og spenna sætisólarnar svo líklega þarf þessum leiðbeiningarpistli að fara að ljúka hér. ÞEtta hefur stytt mér ágætlega stundir það sem af er þessu flugi og það er fínt að hafa eitthvað til þess að pósta á blogginu mínu þegar ég vakna einhvern tímann seint á morgun. Klukkan er orðin 6 að íslenskum tíma, 1 að New York tíma, og það er synd að segja frá því, en ég hef ekkert geta sofið. Ég hef bara setið dáleiddur hér fyrir fram tölvuna og ekki einu sinni reynt það. Það getur skilað sér í frekar stórkostlegri þotuþreytu næstu daga, sem er kannski ekki óskandi þegar mæðir hvað mest á mér í ritgerðarskrifum. Þetta er þó varla verra en ástandið núna í fyrr í haust þegar ég trekk í trekk vakti til 6 og lengur og svaf svo frameftir. Einhvernvegin þóttist ég hafa fundið einhverja skyndilausn við því líferni sem ég man ekki alveg í svipan en ég óttast að það hafi falist í gamla trikkinu að sleppa út einni svefnnóttu. Það er hugmynd sem alltaf hljómar rosalega vel á teikniborðinu en er svo skelfileg í framkvæmd, en alltaf skal maður falla í þessa gryfju aftur. Nokkrum mánuðum seinna er maður búin að gleyma þeirri skelfilegu lífsreynslu og skyndilega flýgur manni aftur í hug þessa stórkostlega lausn sem virðist án allra aukaverkanna. Og þó, þetta er mjög ljóslifandi fyrir mér núna, svo kannski er ég farin að læra af reynslunni. Þroskinn maður. Eða kannski er það bara tengt því hversu skelfilega þreyttur ég er orðin í smettinu í augnablikinu, sem tengir mig svona sterkt við þessa minningu.

Á ég fara að ganga frá tölvunni. Flugstjórinn er búin að ávarpa okkur. Við erum að lækka flugið. Nja... ég held áfram að skrifa. Ég áttaði mig áðan á því að ég hef ekki fundið vott af flughræðslu í svona seinustu 5 skipti sem ég hef flogið. ÉG var aldrei neitt alvarlegt, en ég var alltaf frekar smeykur í flugtaki, og jafnvel nóttina fyrir flug. Því hefur ekki verið að heilsa núna. (Ég er kominn með hellu). Samt... það er frekar jinx hjá mér að vera að skrásetja svona seinustu hugleiðingar mínar fyrir lendingu, það væri svo tilvalið nefnilega ef flugvélin skyldi farast og harði diskurinn finndist. Jinx jinx... æji, nú er ég orðin pínu smeykur. Bara pínulítið smeykur. En rómantísk kaldhæðni í því að ég skuli tilkynna það örskömmu eftir að hafa lýst því yfir að ég væri alveg laus við flughræðslu. (kyngi og kyngi til þess að losna við helluna). Nei þetta er ekki alvöru ótti. Bara svona hugarórar með afþreygingargildi. Ég lít svo á að allt þetta tal hafi antijinxað jinxið, en það er það sem gerist þegar maður bendir á jinx. (En hvað skyldi þá gerast þegar maður bendir á antijinxið??:S) haha. Vá hvað þetta er fríki tónlist sem ég er búin að vera að hlusta á í alla nótt. Rásin heitir Icelandic Artist, og þetta er allt búið að vera mjög rafrænt ambiance eitthvað sjitt sem ég hef aldrei heyrt áður. Jæja, ég var næstum því búin að skrifa svolítið óviðeigandi hérna, svo það er kannski kominn tími til að setja lokahnútinn á þetta áður en þetta fer í rugl. Flugvélin er líka farin að hristast pínu, sem þýðir að hún er að verða komin lægra. Ég vil þó segja fólki frá því að ástæðan fyrir því að það er tjald á milli á Economy Class og Saga Class er vegna þess að flugfreyjurnar þjónusta þessa örfáu Saga Class farþega jafnvel og alla hina til samans. Núna eru þær að bardúsa við að ná í yfirhafnirnar þeirra úr skápnum og skila þeim til þeirra aftur. Sem er mikil þjónusta miðað við að venjulega sér maður ekki flugfreyju ekkki nema svona tvisvar í flugi, sé ekki talið með þegar hún er að ganga frá fyrir lendingu eða ða selja eitthvað.

Eg er i New York.
Thar sem ferdatolvan hrundi tha hef eg thurft ad laera fyrir LSAT profid sem eg fer i a morgun a pappirsformi O_o

Eftir ad hafa saett mig vid ad tolvan vaeri ekki a leidinni ad lagast tha skottadist eg inn a Barnes and Nobles, keypti mer undirbuningsbok fyrir LSAT og sat sidan meirihluta dagsins a New York public library.

NYPL er geysistort og mikilfenglegt hus, hatt til lofts, hair stigar, flur og ljosakronur. Eg kom mer fyrir a einni af fjolmorgum lesstofum i husinu. Tad fyrsta sem eg tek eftir er hversu duludleg lysingin er. Faar ljosakronur, engir gluggar, en samt eitthvad svo full og edlileg lysing. Yfir salinum eru logregluklaeddir oryggisverdir. Af hverju turfa loggur ad vakta faeina hraedur a bokasafni? Tad eru engar baekur i salnum, en otal eldgomul malverk og nokkur bord, mjog virduleg og ur dyrum vid, vid hvert bord komast fimm hvorum megin. Fyrirkomulagid er eins og steampunk utgafan af bokasafninu i Beiyu i Kina.

Eg tordi ekki inn i salinn a moti tvi ad vid innganginn var tekid fram ad bannad vaeri ad vera med bakpoka. Eg er nybuinn ad koma mer taegilega fyrir tegar eg tek eftir tvi ad slikt er lika bannad i tessum sal en akved ad hundsa tad og bera vid fafraedi ef a tyrfti. Eg se ad tveimur bordum fra mer er stelpa sem er lika ad laera fyrir LSAT. Profid er bara tvsivar a ari held eg, og a morgun verdur thad haldid a sama tima um oll Bandarikin, 450thusund thattakendur, svo thad eru abyggilega margir ad laera i kvold.

Af og til slitur yfirsetuna turistar med fannypack ad labba i hring i kringum mann ad skoda malverkin. Allir fara mjog hratt i gegn, og finnst mer tad oskop skiljanlegt, enda mjog omerkileg malverk. Mest einhver portrett af adalsfolki. Kannski eru loggurnar ad passa malverkin?

Thad er frekar mikill havadi i oryggisfolkinu. Skyndilega kl. 17:43 hropar svo ein loggan frekar pirrud: "Well thats it, everybody out, now!" Eins og hun vaeri ad... uppraeta eitthvad. Timasetningin kom mer talsvert a ovart. A leidinn ut tarf madur ad bida i rod og hafa toskuna sina tilbuna og opna svo oryggisvordur geti kikt ofan i hana. Taskan min er full af bokum en hun kikir ekkert meira a thad.

Fyrir aftan bokasafnid i Bryant gardi er mikid tilstand i gangi. Thad a ad kveikja a jolatrenu i beinni utsendingu. A skautasvellinu fyrir framan eru olympiuhopur Bandarikjamanna i syncrhonized figure skating ad syna listir sinar. Eg hef aldrei sed svoleidis og thad er eflast ein fallegast itrhott sem eg hef sed. Tvilikur hradi og samraemi.

Eina sem plagar mig nuna er ad svefnstadur minn i nott a International Student Center. Thad er ad moprgu leiti frabaer stadur. I otrulega flottu husi a upper westside, og dormatoryid eru nokkur rum i storu herbergi med gomlu vidargolfi, arin og teppum og fjolublaum veggjum. Thad er engin laesing nema bara inn i husid thannig ad ekki er haegt ad geyma neitt thar. Eg tk ekkert med mer nema handfarangur og thad eina verdmaeta i handfarangrinum er hundonyt ferdatolva, og ge ber hana a mer thegar eg fer ut.

Eina vandamalid er ad eg tharf ad ad vakna mjog timalega a morgun (i eina skiptid i ferdinni) og eg gaeti sofid yfir mig, en thad er erfitt ad vera med vekjaraklukku thegar madu sefur i herbergi med slatta af okkungu folki. Thetta tharf samt ekki ad vera svo flokid: Eg stilli klukkuna, hef hana uppi hja mer, og svo mun eg liklega vakna adur en eg tarf a henni ad halda og tha afstilli eg hana bara. Ef eg vakna ekki timalega tha hringir hun og verd fljotur ad slokkva og allir sem rumskudu geta bara farid ad sofa aftur, en eg mun a.m.k. maeta of seint i profid.

PS. Vedrid er fullkomid. Svalt peysuvedur, 14 stiga hiti, jolalega vetrarlegt, en samt nogu hlytt til thess ad manni verdur ekki einu sinni kalt a eyrunum eftir langan tima uti a gangi.

Smá athugasemd um bloggfærsluna á undan: Þorsteinn Pálsson tók það sem ég var að rena segja að mjög vel saman í einni setningu í Kastljósinu um daginn, en hann sagði eitthvað á þá leið; að þar sem næstum því hver sem er á Íslandi getur borðað eins mikið og hann þarf og þann mat sem hann vill er ekki líklegt að vænta megi hagvaxtar úr matvælaiðnaði.

Allavegna... hér er Norðurárdalurinn

(CC  omarrun)

Ég var að fá sendar myndir af Bauluferð minni frá því snemma í vor. Það var gaman að sigra jafn tígurlegt fjall og það tók svolítið á... eins og sjá má af myndinni.

 


(Myndir: Einar)

Og svona fyrst ég er yfirhöfuð að basla við að documentera (á gloppóttan hátt) líf mitt í gegnum myndavélar annarra þá er tilvalið að smella inn einni mynd af mér að stýra bát!



Myndin er tekin af Aroni bifrestingi sem bjó með mér í Bollakoti í fyrra, en við leigðum bát þegar ég heimsótti Eskifjörð um daginn. Þar hitti ég langömmu mína, hana Vilborgu sem var bara býsna hress. Fædd 1918 og er því ábyggilega ónæm fyrir svínaflensunni. Var lifandi þegar Ísland var enn sambandsland. Langalangaamma Elísar Bergs, bróðurson minn. Þótt það sé orðið svolítið síðan hann sá hana síðast ætti hann að geta sagt við barnabörnin sín: Ég hitti langalangalangalangaömmu ykkar, eða jafnvel, ef hann verður jafnheppinn og amma gæti hann sagt barnabarnabörnunum sínum að hann hafi hitta langalangalangalangalangaömmu þeirra.Pælið í því!

Ég hef klárað seinasta fyrirlesturinn minn í sumar.

Nú er ekkert eftir nema lokaritgerð fyrir morgundaginn kl. 5, önnur lokaritgerð fyrir miðvikudaginn, að þrífa og skila íbúðinni.

Næsta haust verð ég svo bara í einum áfanga fyrir utan BA ritgerðina, svo það er í járnum hvort ég þurfi nokkuð að vera uppfrá. B.A. ritgerðarefnið sem ég er að velta fyrir mér núna er nýji "fullveldissamningur" Grænlendinga. Það gæti verið áhugavert að bera hann saman við heimastjórnarsamningin 1979 og svo aftur til hliðsjónar heimastjórnarsamningin 1904 og fullveldisyfirlýsing 1918 hérna hjá okkur Íslendingum. Hér er um að ræða um svipuð tilfelli og sömu herraþjóðina svo samanburðurinn gæti verið ansi frjór. Skyldi hugmyndir manna um fullveldi hafa breyst mikið á 91 ári?

Annars er ritgerð morgundagsins brýnust. Fyrir kl. 5 á morgun. Það þýðir að ég verð að vakna tiltölulega snemma í fyrramálið svo þetta verði almenninlegt, því fyrirséð að mér verður ekki mikið ur verki í kvöld. Fyrir utan að ákveða efni, lesa helling um það og búa til beinagrind, hef ég mest verið að gera annað. T.d. að lesa um dauða Michael Jackson sem fór sem kliður um lesbása fyrr í kvöld, eyða tveimur klukkustundum í að leggja drög að skáldsögu sem verður líklega aldrei skrifuð og að skrifa bloggfærslu um matvælaöryggi eftir að hafa eytt drjúgum tíma að lesa mér til um mögulega stórhamfarir á Íslandi. Ég komst til dæmis að því að eldgos á Reykjaneshryggnum verða á u.þ.b. 1000 ára fresti, og standa í 250-300 ár. Þar sem seinasta hryna varð einmitt fyrir um þúsund árum hlýtur maður að spyrja sig hvort Alþjóðaflugvöllurinn og starfsemin tengt honum upp í Leifsstöð sé ekki í yfirvofandi hættu?

Annars varð mér hugsa til matvælaöryggis þar sem í skýrslu Dómsmálaráðuneytisins um Almannavarnir og áfallaþol íslensk samfélags er sú ógn sem talin er stafa af mögulegum matvælaskorti sett í 11. sæti yfir líklegustu áföllin. Í skýrslunni segir m.a.

Sem sagt: Það er mjög ólíklegt að hér yrði hungursneyð en matarmenningunni yrði kippt aftur um fimm aldir. Eins og forfeður okkar náðu að skrimta í margar aldir á inlendri framleiðslu yrði hlutfallslega svipað um mat per haus hér á landi ef köttað yrði á allan innflutning eins og fyrir nokkrum öldum. Það yrði sem sagt ekki hungursneyð, en fyrirséð að margir myndu léttast allmikið.

Engin innflutningur þýddi, engin hrísgrjón, pasta, pizzur eða neinar slíkar tilbúnar matvörur, og ekkert brauð, sælgæti, gos eða neitt sem búið er til úr innfluttu hráefni. Miðað við tölurnar sem gefnar eru í skýrslunni fyrir árið 2002 myndi skammturinn af mat jafnskipt lausreiknað verða eftirfarandi (ef landið einangraðist):

200 gr af kjöti, 100 gr af kartöflum og 1 líter af mjólkurafurðum (meðtalið feitmeti eins og smjöt o.s.frv.) á dag. Nóg nóg nóg af fiski. Samt misgóður, kannski um 400 gr af virkilega góðum þorski þar til við yrðum södd og svo myndi restin rotna.

Hérna er hægt að sjá hvernig það uppfyllir daglega meðalþörf manns (skv. Dailyburn.com):
Það er greinilega nóg af fitu (eins og maður vissi svo sem með gömlu matarmenningu íslendinga), nóg af prótínum en aðeins of lítið af kolvetnum. Þeir sem fíla no-carb kúra hljóta að fíla þetta diet. Heildarkalóríufjöldinn er alveg í botni... það vantar svona 100 kalóríur upp í að allra minnsta lágmark er uppfyllt. Þrennt kemur til greina til þess að brúa það bil að mínu mati: 1. Fólk er bara aðgerðarminna, sljórra og þessvegna minna líklegt til þess að gera einhver stórvirki og leysa þetta augljósa hallæri sem er í gangi. 2. Fólk borðar meiri fisk (ef það hefur lyst á 400 gr. í viðbót ofan á þessi sem ég gerði þegar ráð fyrir), en það virðist fólk ekki hafa gert í gamla daga, því sjávarútvegur var þá með minna móti. 3. Í gamla daga hefur verið líklegra að fólk brúaði bilið með allskonar öðrum samtíningi... fjallagrösum og eitthvað svoleiðis sem ég hef ekki hugmyndarflug í að nefna. Við hefðum enn nóg af rafmagni svo nútíma fjallagrös yrði væntanlega einhver smá skammtur af íslensku grænmeti ræktað í gróðurhúsum (með glerið brotnar ekki í þeim:P). Það myndi skaffa eitthvað smáræði af kalóríum en ekki síst mikilvæg bætiefni.


Jafnframt myndum við eiga heilan hellings slatta af áli sem stæði óhreyft og svo væri bara fullt af fólki hér á landi sem hefði ekkert að gera. Mjög mikið af fólki. Í dag starfar ekki nema 6700 manns sem bændur og fiskimenn af 178600 manns á vinnumarkaði, eða 3,8 prósent (Hagstofan, 2009). Þetta fólk er að nýta auðlindirnar eftir bestu getu, og ekki sýnt að stærðarhagkvæmnin í matvælaiðnaðinu á Íslandin sé línuleg, þ.e.a.s. ekki er víst að fleira fólk sem ynni við það þýddi endilega meira af mat. EFtir standa rúmlega 170þúsund fullorðið og starfandi fólk, sem hefði að vísu nóg að borða en framleiddi engin verðmæti. Þar af væru t.d. slatti af smiðum sem gerðu ekki neitt (því ekkert væri timbrið) og endalaust af fólki í þjónustustörfum sem hefðu enga að þjónusta... því ekki geta bændurnir eða fiskimennirnir grætt á fiskinum sýnum því ekkert annað væri til í landinu til þess að skipta með.

Ég vona að þetta afhjúpi rækilega þá mýtu að verðmætasköpun á Íslandi verði til einungis með nýtingu auðlinda. Það ætti að vera ljóst að í rauninni eru auðlindirnar einsksis nýtar nema til að rétt sjá okkur fyrir 1700 kalóríum á dag ef ekki væri tvo aðra þætti: Þá staðreynd að við erum opið samfélag í samfélagi við alþjóðasamfélagið og mannlegt hugvit, bæði innflutt og heimaræktað:)

Eyddi gærkvöldinu að "vatnslita" með photoshop ofan í innskannað lineart.

Upphaflega teikningin er af Sturlu og ég teiknaði hana á kaffihúsinu eftir pubquiz í síðustu viku. Hér má sjá hana:

Ari átti afmæli þann 28 apríl. Ég orti handa honum smá afmælisvísu sem ég ætla að setja hér svo hún gleymist ekki:

Ari hét hann og ekkert meir
Er fyrst ég kynntist honum.
En hann vildi meir og varð að Freyr
og veður nú í konum;)

Þeim hann þykir laglegur,
þorinn og mjög fróður,
en ef til vill ólöglegur,
of unglegur og rjóður?

 

En varla er hann átján vetra
Eftir á að hyggja.
Talsvert eldri telst nú betra,
Tuttugu og þriggja!

 

Ég er núna í fjögra daga helgarfríi. Það var því ekkert því til fyrirstöðu að hjálpa aðeins afmælisbarninu fyrrverandi í bílamálum. Við fórum í Húsasmiðjuna, keyptum spreybrúsa og máluðum sportrendur á kokteislósulitaða pólóinn hans:D

Kortið hérna í færslunni hér fyrir neðan er aðallega byggt á skiptingum eftir svokölluð "subnational entities", þ.e.a.s. þeim svæðum innan núverandi ríkjamarka í heiminum í dag sem njóta ákveðinnar sjálfstjórnar, sem deilir alls ekki alltaf landamærum með þjóðernismærum, en að mínu mati þó oftar og réttilegar en núverandi "plat þjóðríki" :P

Það sem ég gerði aðallega var að ég fletti upp þeim ríkjum í heiminum sem geta talist sem sambandsríki (federalísk), og samanstanda þ.a.l. af minni ósjálfstæðum ríkjum með ákveðna sjálfstjórn.

Ríki á borð við þetta eru Kanada, Bandaríkin, Mexíkó, Brasilía, Argentína, Þýskaland, Rússland, Indland og Ástralía.

Auk þess fann ég nokkur önnur svæði sem ég vissi til að nytu ákveðinna sjálfsréttinda, eins og t.d. Baskalands á Spáni og svo framvegis... Þær viðbætur eru svolítið handahófskenndar.

Þess vegna eru ríkin í Afríku flest heilleg og eins og þau eru í dag (nógu sundurtætt eru þau samt), því þar eru fá sambandsríki, kannski vegna þess að þjóðernissúpan er nóg samt innan hvers ríkis og forsendurnar og bakgrunnur þjóðernisuppbyggingarinnar allt önnur en kannski á öðrum stöðum á jörðinni. Seinna komst ég reyndar að því að Súdan (stærsta ríki í Afríku) er federation og samanstendur af minni ríkjum sem full og góð ástæða væri til þess að hluta í sundur... Dæmi um subnational entities í Afríku eru ábyggilega líka enn fleiri, sem ég hef ekki komið auga á.

Það tók frekar langan tíma að finna viðeigandi kort á google image og líma þau inn á heimskortið, bjaga þau og skekkja og lita svo ríkin í réttu litum. Málið er að þegar maður notar þessa aðferð þá verður reyndin oft sú að lægsti samnefnarinn í gæðum verður að ráða, og því er heildarkortið ekki til í neinni svakalegri góðri upplausn. Hér má engu að síður líta það í aðeins stærri útgáfu en hér fyrir neðan.

Aðalástæðan fyrir því að ég vildi yfirhöfuð gera þetta var vegna þess að mér langaði til að sjá þessa skiptingu, og þegar ég fór að leita að korti þá kom á daginn að ég gat hvergi fundið slíkt. Ég varð því að gera það sjálfur. Þegar ég fór hins vegar að skoða þetta betur á Wikipedia komst ég að því að þetta kort er til, sem sýnir óljóst innri landamærin líka á intrafederlísku stigi:



sem sýnir þetta líka nokkurn vegin. Á því sé ég að Kóngó er t.d. eitt afríkuríkja sem mætti skipta meira niður.

Þeir sem eru að pæla í því hvað litinir á kortinu tákna þá eru þar merkt stærstu sub-national svæðin á jörðinni. Ég talaði umSaudi Arabíu í seinustu færslu, en hér koma nokkur osjálfstæð svæði, sem ef þau væru sjálfstæð og ríkjaskipulagið væri á þennan veg væri stærst.

1. Sakha Lýðveldið í norðausturrússlandi með Jakutsk sem höfuðborg er dökkblái flekkurinn lengst til vinstri í Rússlandi. Svæðið er 3,1 milljón ferkílómetrar og hefur um 1 milljón íbúa, sem er nú ekki mikið miðað við stórt land, en er nú frekar þéttbýlt miðað við svæði á borð við Grænland og Nunavut. Af þessari milljón býr íbúafjöldi sem samsvarar einu íslandi í dreifbýli og rest í þéttbýli. Forseti þessa líttþekkta lýðveldis heiti Vyacheslav Shtyrov, sem ég treysti að lesendur muni leggja á minnið fyrir næsta Trivíu kvöld.

2. Vesturríki Ástralíu er góður skammtur af vestari hluta Ástralíu er ekki nema 2,6 milljón ferkílómetrar. Höfuðborgin er Perth og þar búa 1,5 milljón af þeim 2,6 milljón sem búa á öllu svæðinu. Það er í raun ekkert hægt að dissa slíkan íbúafjölda.

3. Krasnoyarsk Krai er þriðja stærsta land í heimi, og er líka í rússlandi, næsti dökkblái flekinn við hliðin á Sakha lýðveldinu og er 2,4 milljón ferkílómetrar á stærð. Krasnoyarsk er ekki lýðveldi, en krai mætti þýða sem "land" eða svæði eða eitthvað slíkt. Það er því engin forseti í landinu, og því einsksis nýtt að reyna að vera að læra eitthvað um þjóðhöfðingjann þar á bæ. Það myndi aldrei koma á trivia. Þarna búa 3 milljón manns. Það er líka gott að muna nafnið á Krasnoyarsk Krai ef maður er að spila mikið Traveler IQ challenge á Facebook (sem btw. ég er kominn með 627þúsund stig í núna, sem er bara nokkuð gott, en kemur mér þó ekki í efsta sætið á friendlistanum mínum).

4. Grænland. 2,1 milljón ferkílómetrar. Eyja vestur af Jótlandi. 57þúsund manns. Stærsti jökull í heimi. Það land sem er hvað næst Íslandi af öllum löndum, en hvað fjærst okkur í hugarlund, menningu og aðstæðum.

5. Nunavut, norðaustast í Kanda. Við hliðin á Grænlandi. Nær yfir Baffinseyju hina stóru og aðliggjandi svæði. Samanlagt 1,9 milljón ferkílómetrar. Þarna búa 31 þúsund manns. Það er varla hægt að tala um þetta sem eitthvað alvöru "entity", enda aðeins örfá ár síðan svæðið var aðskilið frá Ríki Norðursvæðisins í Kanada. Engu að síður hafa þeir talsverða sjálfstjórn yfir sér og í "höfuðborginni" Iqaluit hefur aðsetur Ann Meekitjuk Hanson ríkisstjóri og ríkisstjórn Evu Aariak. Nöfnin benda til þess að hér sé um inúíta að ræða og mér finnst það óræðilega krúttlegt. Ég legg til að þegar næsta uppstokkun verður gerð í heimsskipaninni þá verði Grænland og Nunavut sameinað. 4 ferkílómetrar af jöklum og selum og 100þúsund innúítar. Ég er strax að dýrka hugmyndina. Mjög þjóðernisleg.

Ég læt þetta duga.

Þetta kort er ég búin að vera að dunda mér við að búa til síðustu vikuna.

 

Svona liti heimurinn út ef hvert einasta sjálfstjórnarsvæði í heiminum lýsti yfir sjálfstæði. Eins og bútasaumsteppi. Þarna er búið til dæmis að "frelsa" lýðveldið Tannu Tuva frá Rússneska sambandsríkinu, Bretónar, katlónar og samar í Skandinavíu eru komnir með eigið ríki o.sfrv.

 

Nokkur ríki mættu líka athuga enn frekar varðandi niðurbrot, eins og Súdan og Indónesía.

 

Stærstu ríki á jörðinni ef þetta væri raunin væri líklega Sádi Arabía og það sem er eftir af núverandi Kína.

 

Þetta sýnir að það er langt því frá að einhver ákveðið sett af eiginleikum skilgreinir hvað er þjóðríki og hvað er þjóð. Fullt af "þjóðum" fá ekki ríki, í ofan á lag við ofangreinda skiptingu er talað um að í heiminum sé í kringum 8000 tungumál, og þar sem tungumál er oft ein af helstu einkenni þjóða mætti skilgreina enn fleiri þjóðir.

 

Nei, engir svoleiðis hlutlægir eiginleikar eru nauðsynlegir. Líklega er þetta mun huglægara mat. Bretónar og fleiri þjóðarbrot í Frakklandi eiga sér tungumál, sameiginlegan bakgrunn og sögu auk skýrra landamæra, en eru samt sem áður hluti af frönsku þjóðinni... vegna þess að þeir kjósa að líta á sig sem svo.

 

Þjóð er hugmynd.

Á andvökunetrápi mínu rakst ég á moggabloggfærslu sem kveikti í mér löngun til þess að skrifa. Þar var maður sem með talsverðum upphrópunum sagði Evrópusinnum til syndanna og lagði að jöfnu inngöngu í Evrópusambandið og því að þjóðin afsalaði sér fullveldi, sjálfstæði og yfirhöfuð öllu því sem við höfum barist svo innilega fyrir í rúmlega eina og hálda öld. Þessi orðræða er afar kunnuleg.

Þótt færslan gaf ekki tilefni til þess fékk ég mig til þess að svara honum og í leiðinni orða viðhorf mitt til þessara mála, sem hefur velkst svolítið lengi fyrir brjósti mér.

 

Fyrir mér er það nefnilega bara hugsunarvilla að innganga að Evrópusambandinu snúist um að vernda einhverja íslenska þjóðarhagsmuni.

 

Það er ekkert til sem heitir íslenskir hagsmunir í þeim skilningi.

 

Íslensk þjóð hefur enga hagsmuni.

 

Hins vegar getur fólk sem býr á Íslandi haft ákveðna hagsmuni.

 

Það er ekki til nein yfirnátturleg persóna sem heitir íslenska þjóðin sem er eitthvað stærri eða meiri en samanlagt fólkið sem býr hér á landi. Þannig hefur þjóðarguðveran sem þú ert með þarna í hausnum á þér ekkert með fullveldi, sjálfstæði, og eignarhald á helstu auðlindum að gera.

 

Þvert á móti þá ætti það að vera fólkið, hvert og eitt okkar, sem er fullvalda og sjálfstætt. Fólkið í landinu ætti að hafa jafnan rétt á aðgangi að auðlindunum o.s.frv. Hugmyndin um þjóð er einfaldlega að skilgreina um hvaða á fólk (volk=þjóð) við erum að ræða hvert skipti. Núna erum við að ræða um fólkið sem býr á Íslandi. Ríkisvaldið sem nær yfir þetta fólk hefur engri skyldu að gegna gagnhvart einhverri ímyndaðri þjóðarveru, heldur til þess að vernda borgarleg og lýðræðisleg réttindi okkar: Fullveldi hvers og eins okkar!

 

Það er ekkert samasemmerki á milli þess að ganga í Evrópusambandið og því að afsala fullveldisrétti mínum, ef nýtt yfirvald stendur sig jafn vel í því að verja réttindi mín og ríkisvaldið sem fyrir er.

"Þjóð" sem lifir í glæsilegri alþjóðapólitískri einangrun eins og útópískar hugmyndir þjóðernissinna á borð við bloggarann á þessari síðu getur alveg jafn auðveldlega glatað fullveldi sínu og ríkisborgara í hvaða öðru ríki sem er ef ekki er staðið vörð um frelsi og jafnrétti fólks.

 

Það er líka hætta á því að það gerist fyrir ríkisborgara í Evrópusambandinu ef menn þar á bæ sofa á verðinum.

 

Það verður bara að vera á hreinu að hagsmunir þjóðarinnar eru ímyndaðir. Fullveldi þjóðarinnar líka. Það sem skiptir máli er hagsmunir fólksins í landinu og fullveldi þess.

 

...

 

Það er samt ekki líklegt að margir geti nokkurn tímann hugsað þetta svona, út fyrir þann ramma sem þeim hefur verið gefinn með móðurmjólkinni kynslóð eftir kynslóð í áratugi. Þjóðernishyggjan hefur verið í meira en öld öll forsenda umræðu um stjórnmál, réttlæti og svo framvegis á Íslandi.

 

Ég ber fulla virðingu fyrir hetjum sjálfstæðisbaráttunar. Þeir komu með til Ísland ákveðna stjórnarfarslegar umbætur sem endurspegluðu það sem var að gerast í Evrópu og heiminum á þeim tíma. Við höfum grætt óendalega á því. Þjóðarernishyggjan var sú nýsköpun í hugsun sem þurfti til.

 

En síðan þá höfum við verið föst í sama farinu. Mál er að linni. Enn er þörf að við endurspeglum þær stjórnarfarslegu umbætur sem eru að gerast í Evrópu og heiminum, og til þess þurfum við aftur ákveðna nýsköpun í hugsun.

 

Svo það er á hreinu þá hef ég ákveðnar efasemdir um að Evrópusambandið sé svarið í þeim efnum. En við skulum ekki henda þeim möguleika út af borðinu á röngum forsendum.

Harður árekstur við Voga

TVEGGJA ára barn slasaðist alvarlega í hörðum

árekstri í gær á Reykjanesbraut, um 3 km fyrir

austan afleggjarann að Vogum.

Bifreið af gerðinni Toyota Tereel og Lada-jeppabif-

reið, sem kom úr gagnstæðri átt, lentu saman og

eru báðar ónýtar eftir. Tvennt var flutt á slysa-

deild, auk barnsins. Ökumaður annarrar bifreiðar-

innar slasaðist illa á fæti, en hinn hlaut andlits-

áverka. Barnið gekkst undir aðgerð í gærkvöldi og

var ekki talið í lífshættu. Mikil hálka var á veginum

er slysið varð.

Um morgunin Marseille kom í ljós að þrátt fyrir að hafa handviktað vandlega ofaní töskuna og sent tvö kíló heim sér, þá var ég enn með yfirvikt. Svo ég fór í Mission-klæðum-okkur-í-farangurinn-okkar. Fór í bol. Og annað bol yfir. Og svo í skyrtu. Og svo hettupeysu yfir. Og svo þykka ullarpeysu yfir hettupeysuna og loks jakkann yfir það. Húfa, vetllingar og trefill.
Á London skipti ég svo í ofangreindan ferðabúning sem sést ´
á myndinni. Mjög svipuðum þeim sem ég var í þegar ég fór í haust og má sjá á samskonar mynd þá (eins og glöggir lesendur síðunnar eflaust muna).

Er á flugvellinum í Marseille.

Klukkan er farin að ganga 4.

Það er engin leið að sofna.

Svo ég sit hérna á gólfinu út í horni, á bakvið innritunarborðin. Við innstunguna.

Svo tölvan deyji ekki.

Svo ég geti horft á Friends.

Og núna var internetið að detta inn!

Veðrið í Hyéres hefur verið til fyrirmyndar í dag. 14 stiga hiti, heiðskýrt og sól. Eftir að hafa vaknað tiltölulega seint og farið í sturtu (1-3 mínútur á mann, til þess að klára ekki heita vatnið) fórum við í hádeginu með þjóðverjanum Björn á kaffihúsið á torginu og nutum sólarinnar sitjandi úti... væntanlega í síðasta skiptið í bili.

Í kjölfarið kláruðum við að pakka niður, og skúruðum okkur út. Fólkið á efri hæðinni borguðu til baka trygginguna okkar með tárin í augunum og hrósuðu okkur í hástert fyrir að vera yfirhöfuð frábærir leigjendur og gott fólk. Gamla konan hrósaði mér meira að segja á frönsku fyrir að hafa grennst talsvert hérna úti. Ég þakkaði pent fyrir mig.

 

Núna erum við bara að bíða eftir strætó.Flugvallarstrætóinn fer um fimmleitið og fer niður á lestarstöðina í Toulon. Þar ætlum við að fara á veitingarhús saman, svona í seinasta skiptið, líka til þess að klára eitthvað af afgangnum af sameiginlega sjóðnum áður en við komum heim.
Frá Toulon tökum við lest til Marseille og verðum komin þangað um 10 leitið,hvaðan sem við tökum strætó út á Marseille flugvöll. Ætlunin er að eyða nóttinni í biðsalnum þar.
Snemma í fyrramálið fljúgum við svo með Ryanair til Stansted þar sem við höfum 4 klukkutíma til að ná ífarangurinn okkar og tékka okkur inn hjá Iceland Express. Upp úr hádegið á morgun fljúgum við svo heim.

 

Um hálfþrjú leitið verður lent í Keflavík. Mér hlakkar óendalega til að hitta fjölskylduna mína og vini næstu daga.Og að halda jól. Og að komast aftur á Bifröst eftir áramót. Og svo framvegis.

 

Hefur eitthvað breyst? Já... Ég held barasta að ég sé betri maður eftir þessa svaðilför. Í betra formi, líkamlega og andlega, en ég hef lengi verið í. Tilbúin í slaginn.

 

Svo ég segi bara við La France; Au revoir... sjáumst seinna.

Átti skemmtilegan dag í París á föstudaginn.

Mjög skemmtilegt matarboð á heimavistinni með hinum Erasmus krökkunum á laugardegi.

Núna er bara verið að þrífa.

Við tökum lestina til Marseille á fimmtudag... þar sem við eyðum nóttinni á flugvellinum.Ummorgunin fljúgum viðmeð Ryanair til London og svo með Iceland Express til Keflavík. Áætluð lending er klukkan hálfþrjú föstudaginn 19. desember.

Ég er með engar yfirhafnir svo ég bið mömmu og pabba að koma með frakka til mín á flugvöllinn. Það verður víst nógu kalt samt á Íslandi.

Marseille, Mónakó... París?

Hef verið á faraldsfæti undanfarnar vikurnar... fór til Marseille þar síðustu helgi og til Mónakó síðustu helgi.

Ég var eiginlega búin að ákveða að fara ekki til Parísar... EN ... nú er gengið búið að lagast svolítið, auk þess sem ég komst að því að ég þaf ekki að kaupa mér nýtt hleðslutæki OG ég fann ferð fram og til baka á 69 evrur.

Þarf maður fleiri merki?

Kannski eitt. Það er ekki spáð rigningu fram að helgi. Ég ætla til Parísar á morgun.

Svo ætla ég heim vikuna þar á eftir.

Sé ykkur.

Þegar ég var í leikskóla þá hélt ég að Hong Kong væri höfuðborg Kína.

Ég man ekki samhengið en ég man það samt mjög greinilega. Nafnið minnti mig á King Kong.

Á þeim tíma var Hong Kong ekki einu sinni hluti af Kína heldur undir stjórn Bretlandi.

Ég man eftir forsíðu moggans þegar ég var 11 ára og sá að Hong Kong var orðin hluti af Kína. Það var í fyrsta skiptið sem ég vissi að það hefði yfirhöfuð ekki verið hluti af Kína. Beijing væri höfuðborg Kína.

Seinna átti ég eftir að kynnast Beijing mjög vel.

Nú er ég í tíma í Design Brand Management með fólki af öllum þjóðernum og Meiping frá Hong Kong er að kynna fyrir okkur auglýsingar á kantónísku.

Af auglýsingunum má sjá að Hong Kong er stórborg iðandi af lífi. Alheimur út af fyrir sig.

Meiping er miklu óhræddari að ræða stjórnmál en hver einasti kínverji sem ég hitti í Beijing. Hún fílar ekki kommúnistanna og er á móti þeirri þróun sem átt sér hefur stað síðan Bretar gáfu Hong Kong upp árið 1997. Það á að heita sjálfstjórn í Hong Kong en mér skilst að þeir séu í dag orðnir ansi undir hælnum á stjórninni í Beijing. Hong Kong búar sjálfir hins vegar hugsa öðruvísi en fólkið á meginlandinu, þekkja annars konar stjórnarfar, eru einstaklingssinnaðri og hafa mun meiri lýðræðislegri þörf en þekkist í heimshlutanum yfirhöfuð.

Spurning hvernig það fer.

...hefur ekki verið klippt svo mánuðum skiptir.
Það hefur náð talsverðri sídd. Og mun verða síðara í desember. Rétt áður en ég fer heim ætla ég á klippistofu.

Nú er spurningin... á ég að prófa að klippa mig sítt?



Og verða svona:


...

Nú í vikunni keyptu stelpurnar óvart kjöt sem á stóð dinde í staðin fyrir poulet, kalkúnabringur í stað kjúklingabringa. Í gærkvöldi fengum við okkur því bakaðar kalkúnabringur með mango chutney. Nú í dag kemst ég síðan að því að í gær var Þakkagjörðarhátíðin í Bandaríkjunum.

Þetta er magnaður skítur.

Annars var gaman í gær... ég fékk senda nýjar diesel gallabuxur frá fólkinu á internetunum, tveir gaurar komu og skiptu um hurð á íbúðinni okkar, Christelle kom í heimsókn og við fengum hreint hvernig við fáum leigubætur frá frönsku sósísalistunum, við fengum kalkúnabringur í kvöldmat og eftir það kom í heimsókn tveir þýskir strákar, en annar þeirra, Björn er nýfluttur í hverfið okkar L'Ayguade.

Í morgun fengum við svo far í skólann með honum. Hann keyrir sendiferðabíl, og afturhlutinn er eitt stórt rúm. Svo við þurftum einfaldlega að fara úr skónum, henda okkur á þvögu í rúmin hans og beygja okkur svo lögreglan sæji okkur ekki. Á leiðinni hlustuðum við á Gangsta Paradis á frönsku á meðan Björn tannburstaði sig á meðan hann var að keyra.

Annars er þessari dvöl okkar að fara að ljúka. Við komum heim þann 19. desember. Innan við þrjár vikur. Ekki laust við að það sé kominn heimfiðringur í mann. Ég og Hanna erum með súkkulaðijóladagatal uppi á vegg núna sem við byrjuðum að opna á mánudaginn þegar 24 dagir voru til heimfarar.